pobawmy się w dorosłych.

384. ciggies.

2012-02-26T16:52:00.000+01:00

wystukać siebie na klawiaturze - to zawsze był jakiś niepisany, nadrzędny cel. no i mam sto dwadzieścia osiem stron tekstu pisanego times'em nr 12. mnóstwo literek, które pokazują jakąś tam część mnie, niewielki procent tej ety, którą byłam albo którą jeszcze trochę jestem, sama już nie wiem.
jeszcze nie pękam z tego ważnego powodu, ale pęknę - pękanie jest nieuniknione, nawet jeśli wydaje się, że to wielkie i szybkie ciach będzie jednak mniej bolesne niż pozbywanie się złudzeń, odcinając nitkę po nitce, byleby nie zabolało. już trochę nie panuję, kiedy rodzina pyta i niedowierza. ale życie się dzieje i ja muszę się dziać. nawet jeśli najdelikatniejszy dotyk boli, a ja czuję się niczym innym niż tylko ciałem, któremu obniżono wymagania i które można sobie brać za odrobinę szacunku i sympatii.

383.dotykanie.

2012-02-22T16:25:00.001+01:00

jeśli mnie to już nie dotyczy
to dlaczego mnie to jeszcze dotyka

382. reagowanie.

2012-02-20T20:37:00.000+01:00

okazuje się, że na bodźce należy reagować. szczególnie wtedy, kiedy wie się, że nie ma nic do stracenia. są przebłyski: piękne dłonie, dobre szepty, dym z papierosa jednego, drugiego (takie jak ty nie rzucają, no przecież), są jakieś słodkie powiedzmy, są przypadkowe rozmowy (w takim razie nie powiem nic nowego, jeśli zauważę, że ma pani samobójczą wręcz skłonność do powierzania swojego życia ludziom, którzy kompletnie nie wiedzą co z nim zrobić), jest strach w nadmiarze i trochę przytłaczająca lekkość (nie chodzę gdzie mnie nie chcą) a więc - wolność.
okazuje się, że można przywyknąć do takich opuszczeń jak to, którym jestem darzona; zdelikatnieć pod wpływem bezdotyku - skruszeć, skruszyć się z u p e ł n i e, z niefizyczności zbudować skorupę twardą. złagodnieć, pozwolić się przykryć niematerialności ciężkiej, ciążącej i przełamywać się, by pozbyć się tego, co w środku (bo to jest tak, że ja tutaj, w klatce piersiowej, czuję, że mam lodowiec. widać tego tylko troszeczkę, niedobra twarz, uciekanie, a wszystko przecież sięga głębiej. spróbujesz dotrzeć nie od tej strony co trzeba, to się rozbijesz).
co do smutku: chodzi tylko o życie.

381. here's looking at you, kid.

2012-02-13T20:26:00.000+01:00

mogłabym przestać i nie wierzyć już w metafizykę, zamiast duszy - duszenie się i podduszanie jakichś resztek mięsa, człowieka. bo coś wbija mi się w kręgosłup: a co jeśli nie ma żadnych uczuć, a co, jeśli nie ma dotyku innego niż ten fizyczny? nikt nie mówił, że będę kiedykolwiek czymś więcej niż tylko ciałem. pierwsze opadają mi ramiona, później zginam się w pół, zwijam się w kłębek i próbuję zasnąć (nieskuteczne moje wysiłki - może naprawdę powinnam iść na spacer). powoli nazywam wszystko to, co podostawało mi się do krwi - nic nie jest na moją korzyść. proszę, niech się pani nie martwi, bo to może być stres, to nie musi nic znaczyć. potrzeba mi wyjechać, ochłonąć trochę. potrzeba mi ramion dobrych i kojących, bo tylko tak mogę jeszcze uwierzyć, że sama nie pozbawiłam się możliwości spełnienia jednego ze swoich pragnień. nie wiem do kogo mieć pretensje o to, że w takim momencie muszę sobie z tym całym strachem radzić sama, więc złość kieruję na siebie. to tylko wszystko pogarsza.
idziemy z s. pyta, dlaczego zaczęłam wątpić w ludzi. bo wiesz, to tak jakbyś przestała już wierzyć, że jesteśmy dobrzy. uśmiecham się krzywo, zaciskam zęby. nie odpowiadam. później ten temat wraca w innej rozmowie i uświadamiam sobie wówczas, że ludzie przestają być dobrzy, kiedy przestają rozmawiać. zauważam jakieś subtelne różnice między mówieniem a rozmawianiem. rozmowa nie wymaga wielu słów - wymaga szczerości. przemilczenia i kłamstwa dla większego dobra ranią znacznie bardziej.
oglądam casablancę. widziałeś mnie już taką: nie potrafię płakać łzami, skulam się tylko i trzęsę. tym razem nie miał kto wyłączyć. chyba powinnam być jak rick. poświęcić się, powiedzieć, że przecież we'll always have paris i pogodzić się z faktem, że z wszystkich barów (serc) na świecie, wszedłeś właśnie do mojego. mogę jedynie żałować, że ostatni pocałunek wcale nie był taki katastrofalny jak powinien. a chciałabym, jeśli już miałby być ostatnim. i później jeszcze nie bez bólu i nie w domu, za to w miarę szybko - umrzeć od tych literek, co się układają w to potwornie obco i zimno brzmiące dzisiaj słowo.
to wszystko to taka bzdura, bo przecież i said i would never leave you. nawet jeśli.

380. coming down

2012-02-12T03:21:00.008+01:00

rzucę Ci kiedyś tym pisaniem w twarz; będziesz płakał tak, jak ja płakać nie potrafię

coming down.

379. manhattan.

2012-02-09T00:41:00.000+01:00

allen któryś raz z rzędu, niedobór papierosów (od kilku dni brak kontaktu - dziś bierny), jednak, choćby nie wiem co robić, niektóre przyzwyczajenia nie są tymi których mogłabym się pozbyć. zaliczyłabym je bardziej do potrzeb i postawiła obok tych czysto fizjologicznych. jeśli nie mogłabym popatrzeć albo przeczytać, to pozbawiałabym się życia w najgorszy z możliwych sposobów. zagłodziłabym się tym brakiem Ciebie, a przecież głodowa śmierć jest chyba najgorsza. chodzę tak od rana niespokojna, niepewna i dopiero od kilku godzin szarpie mną zazdrość. prawdziwa, męcząca zazdrość. bo przecież ja (i co z tego, że) tutaj jestem najlepsza i to mnie powinno się trzymać. wiosna będzie, odtajemy. nie warto się starać dla kogoś innego, warto tylko dla nas.
i oprócz tej zazdrości, co mi się boleśnie wbija w zwoje mózgowe i przyćmiewa zdolność racjonalnego (może bardziej: spokojnego) myślenia, i oprócz tej tęsknoty, co mnie zjada i nie zostawia nic dla Ciebie, to nic we mnie nie ma. nawet jeśli teraz trochę ironizuję i hiperbolizuję, to przecież kogo obchodzi jakaś krew, żyły, komórki, cała biologia, kiedy dłonie mam zimne, a ciepło cały czas transferuje do Ciebie. jestem prawie pewna, że żadna z tych myśli nie trafia i to doprowadza mnie do szału.
a noc nadal straszy. kły ma. póki biorę te ziołowe cuda, 20,43zł za opakowanie, to nic mnie nie gryzie. i śpię. nie jak dziecko. jak zabita. nocy się nie pamięta. a powieki ciężkie są, bo też tęsknią - za spokojem obrazów, które przychodzą same, za produktami dobrej, ciepłej tęsknoty. hamuję teraz łzy, bo dużo lepiej było się budzić obok Ciebie, bo nawet jeśli wstawałam albo się odsuwałam, to przyciągałeś mnie przez sen. bo nawet jeśli byłeś odwrócony plecami, to Twoja fizyczność i bliskość koiły cały strach. nawet lepiej się zasypiało z pewnością, że za ileś tam nocy znowu będą ramiona i ręce i nogi splecione.
przestałam wymagać długodystansowości - gdybym miała pewność, mogłabym Ci robić te śniadania.

378.anyway.

2012-02-08T06:52:00.031+01:00

wszyscy albo o spaniu albo o śnieniu. nie jest najlepiej, kiedy preparujesz sobie sny małymi tabletkami. budzisz się zmęczona, ale wyspana. niespokojna.
długo przed snem przychodzi przeszłość i nie puszcza. trzyma kurczowo dłonie i przeprasza. to tylko dziewięćdziesiąt minut pomiędzy jednym a drugim pociągiem, które miałam na wybaczenie. nie zdążyłam. to - podobno - była ostatnia próba. i jeśli ja jestem tak zimna i bez wyrazu jak moja twarz przez te dziewięćdziesiąt minut, to wiesz, mała, tak się chyba kończą wszystkie te historie. naprawdę zawsze chciałam być ciepła i dobra. ale ile razy można być wodą, w której pozostawia się cały brud, i pozostać czystą? nie jestem rzeką. jestem wodą.ograniczoną ciałem. lepiej dla mnie, gdybym zamarzła - stałoby się później na lodzie i próbowało dojrzeć czy tam, w środku, coś jeszcze jest. a jeśli jest, to czy warto przykładać do tego serce. może ktoś zechciałby się starać.
nie jestem która wszystko zniesie. nie jestem z którą się rozmawia. tak łatwo przywyka się do mówienia mi o skutkach i do przepraszania. miałam dziewięćdziesiąt minut i kilka lat, ale to nie jest takie proste. jedni mówią, że można coś wybaczyć, ale nie zapomnieć tego. ja jestem odwrotna: zapominam, nie wybaczam. muszę mieć jakiś błąd w DNA.
mój czas tutaj się kończy. nie można się bawić w dorosłych, nawet jeśli to tylko przykrywka. zabawy nie są zabawami, jeśli się rani nie tylko fizycznie (nadal mam siniaki na udach). nie ma we mnie teraz żadnych szarpiących emocji, bo nie szukam bodźców. nie słucham muzyki, nie piję kawy, nie czytam i nie oglądam. myślę za dużo,a to do niczego nie prowadzi.
bowiem naprawdę okazuje się, że myślenie nie prowadzi. żadne dobre i złe rzeczy z tego myślenia nie wynikły.i - najprawdopodobniej - nie wynikną. cały czas chodzi o działanie. a ja tutaj bawię się w dorosłych, w stagnację, w ucieczki. od nadmiaru nie mam chęci. kolejnym etapem okazują się być zaproszenia na wódkę, które dla odmiany powinnam zacząć przyjmować, bo to może jednak jakiś postęp. za mniej niż trzydzieści dni stąd zniknę i to także powinien być postęp - a jeśli nie postęp to chociaż nowy rozdział, który też jest bardzo potrzebny. bo to już nie jest nasz początek, to nasz koniec, bo odwracasz się do mnie plecami w nocy i wcale nie chodzi tu tylko o powietrze i problemy z oddychaniem.

377. ***

2012-02-06T10:42:00.003+01:00

a co jeśli naprawdę byłam tylko kopią roboczą której nigdy nie zamierzałeś opublikować

376. niemieccy żołnierze i ich żony.

2012-02-04T16:44:00.000+01:00

a czy to że siedzisz mi na kolanach to też jest życie

tak

(sól była po to żeby można było ją z kimś zjeść albo rany posypać - myślę - robimy jedno i drugie)

375. the blower's daughter

2012-01-17T22:07:00.003+01:00

w końcu wiesz, co ci dolega. powinnaś się cieszyć. trochę życia ci jeszcze zostało. podwójne trochę. zamiast tego masz ochotę utonąć inaczej niż tylko we łzach, więc stoisz nad wodą, nie tą wielką, o której wiesz, że tam, na północy, jest jedyną pewną i stałą rzeczą, ale jednak - nad wodą. ile w tobie z szaleństwa ofelii, żeby kończyć jak ona? bardziej przypominasz teresę z twojej ulubionej książki kundery. nawet sny masz jak ona. jedyne czego chcesz, to mieć kogo trzymać za rękę przy zasypianiu, ale zamiast tego rano okazuje się, że krzyczałaś przez sen, a na wąskim materacu i tak jest za dużo miejsca. przypominają ci się te wszystkie wiersze, które kiedyś czytałaś. wiersze o czekaniu, boleniu, niewystarczaniu. teraz mogłabyś być każdym z nich, ale znajdujesz sobie lepszy sposób - piszesz swój własny wiersz. każde dźgnięcie szpilką pod paznokciem jest nowym wersem. grymas bólu na twarzy to póki co najlepsza metafora na jaką cię stać.
w końcu wiesz co ci dolega. o tym powinnaś myśleć, o tej fizyczności, która cię tak przeraża, o tych zmianach. tragizujesz niepotrzebnie, a wystarczyło przecież się zaszczepić w odpowiednim czasie, znieczulić na emocje i byłabyś teraz czystym spokojem zamiast czystą wściekłością, wrzaskiem chowanym w ciszy.
chciałam ci powiedzieć więcej, ale patrzę jak przeżuwasz, przegryzasz słowo przyjaciółmi (tyle ci zostało z tego zdania) i pewnie zaraz ledwo połkniesz, to zwymiotujesz, zrzygasz się tym, bo wszystko co miałaś za czyste i nieskalane okazuje się być dokładnie odwrotne.

374. no love lost.

2012-01-15T02:30:00.000+01:00

Ba. i nasze tradycje to ostatnio najlepsze co mam. jabłka, owsianka albo ciche rozmowy o traceniu i odchodzeniu. zdarzyło mi się kilka godzin temu płakać w miskę owsianki jak małe dziecko. tęsknię za małym dzieckiem, którym byłam. za małą dziewczynką, która bez przeszkód mogła przytulić się do swojego Taty. za małą dziewczynką, która miała te swoje naiwne marzenia i przyjaźń prostą i nieskomplikowaną i wiedziała, że doskonale sobie poradzi.

ta dziewczynka we mnie nie chce dorastać. siedzi teraz przed komputerem z butelką wina, joy divsion w tle i zastanawia się, czy naprawdę musiała dojść do tego momentu. czy nie lepiej było zabić się wcześniej albo chociaż udawać, że się nie czuje - udawać tak, żeby aż w to uwierzyć i w efekcie przestać czuć. czy naprawdę trzeba było mi plątać się w te wszystkie skomplikowane związki, przyjaźnie nawet nie z definicji, zobowiązywać się, słuchać i pozwalać wypłakiwać, wmawiając sobie, że tak naprawdę doskonale odpowiada mi rola tej, do której się mówi. pękam. od dłuższego czasu. nie wiem, czy od momentu, kiedy m. postanowił wyjawić całą prawdę, czy może dopiero od stycznia zeszłego roku, albo o kwietnia zeszłego roku albo od sierpnia. a może wszystko zaczęło się niedawno, kiedy p. przytulił mnie na pożegnanie mówiąc, że mam siebie szanować, a ja uświadomiłam sobie wtedy, że nie szanuję się wcale. nie wiem. może pękam od zawsze. właściwie to jestem silna. mogę znieść dużo. nawet bardzo dużo. ale bardzo dużo kilka razy pod rząd to za dużo. już dawno temu powinnam była przyzwyczaić się do tego, że ta cudowna bajka, w której miałam okazję się znaleźć, to zupełnie nie moja bajka. tym oto sposobem księżniczka zanosi koronę tam, skąd ją wzięła - do wypożyczalni, a jej prince charming rozpływa się w powietrzu, jakby nigdy go nie było. yes, you said you love me no more. będzie z tego jakaś książka w ramach autoterapii. a jeśli nie książka, to przynajmniej chaotyczne notatki, tysiące, miliony słów, którymi będę rzygać albo płakać, bo inaczej nie potrafię.
mamy styczeń. dobry miesiąc na początki. nie wiem jednak, czy jakikolwiek miesiąc jest dobrym miesiącem na początki końca. początki i postanowienia u innych - u mnie jak zawsze inaczej, początki końców, łamanie postanowień. brak siły. chciałabym, żeby ktoś mnie przytulił. kolejna niemożliwa rzecz. nikt mnie nie dotyka. czasem mała n. i wtedy chce mi się płakać, bo ona jeszcze nie rozumie, jak podła jestem. całe życie budować wokół siebie bariery, żeby ktoś kiedyś mógł przyjść, zburzyć je i zostawić mnie całkiem samą. zmienić mnie na tyle, żebym już nigdy nie potrafiła ufać żadnej z osób, która chciała być na tyle blisko, żeby dotknąć mojego ramienia. to jest ten moment, kiedy zostaje ze mnie tylko to, co możecie zobaczyć. jakaś skóra, kości, włosy. nawet siebie nienawidzę. każdy mój gest, każde moje słowo ma w sobie coś z kłamstwa. uprawiam sobie ten światłowodowyekshibicjonizm , rozbieram się tutaj do naga, na części pierwsze. i być może tylko tutaj potrafię być prawdziwa. może nie potrafię już inaczej. chociaż i tak jest mnóstwo kopii roboczych tego, co tak naprawdę chciałabym powiedzieć, ale nie powiem, bo wstyd. mała dziewczynka we mnie bardzo prosi don't grow up. to tylko liczby, tak teraz sobie myślę, to tylko kolejna plastikowa karta w portfelu i możliwość upijania się i zatruwania na własną odpowiedzialność. nic więcej się nie zmieni. nie warto uciekać przed czymś, co przecież i tak mnie już dopadło. może i mam wybór: być nieodpowiedzialną i głupią albo zająć się sobą. czas, który dałam sobie nieubłaganie mija, a ja jestem teraz trochę jak esther z szklanego klosza plath, prawda wymyka mi się mimo woli. zaczynam wpadać w to szaleństwo, zamiast uspokoić się i znaleźć sobie zajęcie, wariuję. przychodzą nowi ludzie, z którymi nie wiem co mam zrobić. wpuścić, zostawić? co zrobić z tymi, których już wystawiłam za drzwi z karteczką oddam, zużyty? może jestem już zbyt pijana (ludźmi, życiem, winem), żeby móc zrobić cokolwiek. może zabrnęłam za daleko. a może wcale nie jest tak źle, kiedy jeszcze potrafię uświadomić sobie swoje błędy.

373. nienie

2012-01-02T22:28:00.001+01:00

kofeina nikotyna seks
i prawo jazdy.

372. wszystkie złe kwiaty.

2011-12-29T23:54:00.001+01:00

i nie mów nic więcej.

371. podsumowanie.

2011-12-28T19:09:00.001+01:00

styczeń
hand me my leather, wychodzę
luty
jeśli nie można z kimś przeżyć zimy, to życia też nie
marzec
na zmianę tonę i jestem ratowana
kwiecień
pęknięte serce
maj
udaję, że w tym roku nie było tego miesiąca
czerwiec
katowice, myslovitz, nie wiem
lipiec
niespodzianki
sierpień
spokój, katowice, najlepszy czas
wrzesień
strach
październik
tęsknota
listopad
kiedy do nieba już pójdziesz, smutno zrobi się w domu
grudzień
problemy

ale najprościej: rok odchodzenia.

370. pół szklanki.

2011-12-10T02:36:00.017+01:00

p. wyjeżdża. opuszcza ten chory kraj, ucieka stąd i szuka sobie nowego miejsca. jest niezależny, nic go już nie trzyma, i wiesz, nikt tu za mną nie będzie tęsknił. prosi o spotkanie. słychać w jego głosie zwątpienie, nieśmiałość, rozpacz, entuzjazm, strach - sam już nie wie, czemu jeszcze go nie rozszarpało.

to nie jest dobry moment na spotkania. nie teraz, kiedy moja kobiecość jest znowu przykryta niechęcią, kiedy czas jest wielkim nieobecnym a we mnie wybuchają małe wojny, bo nie mogę, bo nie mam jak, bo bezsilność.

zbierają się we mnie różne informacje, zastanawiam się, czy powinnam w sobie to tak zbierać czy może jednak wyrzucać od razu. uciekam w sen, uciekam w kłamstwo, bo to przecież fałsz w tym uśmiechu, nic więcej. próbuję uciekać w zimność, obojętność, ale jeszcze nie potrafię. taka nieudolność moja, a później płaczę, bo emocje wyszły nie w tym momencie, w którym miały.

ludzie, którym próbowało się ufać - nowa kategoria. wybieranie takich a nie innych ścieżek jest tylko konsekwencją wyborów nieświadomie podjętych wcześniej. jednostronny brak akceptacji przeradza się w brak dwustronny, a niezrozumienie to wynik dodawania wszystkich tych składników. nie jestem dobra, nigdy nie byłam. wybieram tak, a nie inaczej. odchodzę kiedy chcę i ostatnie czego chcę, to jakieś poklepujące mnie nieszczerze po plecach dłonie.

mam w środku jakąś toksynę, czerń, która jeśli dotknie się mnie zbyt mocno, uwalnia się z pęcherzyka i trafia do krwiobiegu, zaczyna krążyć i zatruwać cały organizm. nie wiem jak pozbyć się tego raz na zawsze, nie wiem, czy na to można umrzeć, nie wiem jak długo jeszcze lekarstwo będzie dostępne.

wszystkie te spięcia na linii łączącej mnie i Ciebie są albo oznaką zbliżającej się fazy drugiej albo tylko efektem frustracji pomnożonej przez dwa. albo jednym i drugim, co w efekcie daje wybuchową mieszankę. jestem teraz bombą wrażliwą na ten dotyk dłoni na plecach, jestem bombą, która któregoś dnia wybuchnie od nadmiaru emocji i od palącej strachliwości podsycanej bodźcami z zewnątrz. spopielę otoczenie, które nawet nie zareaguje, tylko obróci się w ciepłym łóżku na drugi bok.
do-gryzanie, próbowanie nowych rzeczy, nowych smaków, odwracanie się, uśmiechanie, mrużenie oczu i spojrzenia spod rzęs. w lustrze widzę brązowe oczy, włosy w lepszym niż miesiąc temu stanie. małe osobiste sukcesy i złość, mnóstwo złości. nowymi oznakami starzenia są brak czasu, świadomość, że święta to pojęcie abstrakcyjne. próba trzymania się zasad to kupowanie przypraw i kolejne opakowanie kadzidełek, które kiedyś podarował mi Ł. lista to-do ma coraz więcej odhaczonych pozycji. znowu znajduję przyjemność w robieniu rzeczy przyszłościowych. nowa bordowa sukienka, nowe buty, nowa szminka wydają się być dobrą inwestycją, która najprawdopodobniej zwróci się w postaci pewności siebie i lepszego samopoczucia.
w końcu zaczynają dochodzić do mnie Twoje słowa.

i tak, widziałeś mnie w każdym z możliwych stanów.

369. gubienie.

2011-12-05T21:31:00.002+01:00

gdzieś tam jeszcze między pociągiem do i pociągiem z jestem ja, ale to już są te śladowe ilości. chodzę taka cała przerażona, a rzeczywistość zamiast łagodną i kojącą być, zęby szczerzy i gryzie.

(wszystko się bzdurzy. później, rano, następny dzień: spadł śnieg)

368. patrzenie.

2011-11-26T21:22:00.001+01:00

(patrzenie na Ciebie kiedy śpisz robisz zdjęcia prowadzisz samochód palisz papierosa dotykasz mnie stoisz w zamykających się drzwiach pociągu patrzysz na mnie)

może i nie muszę być silna, ale chcę. zaraz zrobię nową listę to-do i chcę znów poczuć satysfakcję, że dałam z siebie wszystko. zapisujesz mi na kartce filmy, które powinnam zobaczyć, a mi jest głupio, że tak mało ich widziałam. nie to, że nie lubię, ciężko jest tylko do mnie trafić inaczej niż pisanym słowem albo dotykiem. znowu mam motywację. ostatnie trzy dni to najlepsze dni w tym miesiącu. jeszcze trochę dobijam się chodzeniem po lekarzach, dowiadywaniem się, że mój organizm jest siedliskiem zła nienazwanego i nierozpoznanego. organizm nie toleruje, ogranicza pole manewru, być może pozbawi mnie możliwości realizacji kilku marzeń. organizm nie chce współpracować i reaguje dziwnie albo nie reaguje wcale. organizm okazuje się być moim największym wrogiem a ja zamartwiam się, martwieję z tego powodu. w czasach, kiedy zdiagnozować samego siebie jest niezwykle łatwo, wpisując do wyszukiwarki swoje objawy, jestem kłębkiem nerwów, nie pytać mnie co to może być, bo panikuję. oczywiście, że masz rację, muszę to sprawdzić jak najszybciej i pozbawić nas tego problemu, bo po co się tak gnębić i nabawiać niepotrzebnego bólu głowy (ja) albo brzucha (Ty), kiedy przyczyna może okazać się jedną z tych najbanalniejszych i najłatwiejszych do zlikwidowania.
.

367. wspólność.

2011-11-12T20:22:00.000+01:00

ostatni tydzień nauczył mnie chyba za dużo. od nadmiaru doświadczeń wypadają mi włosy i łamią się paznokcie. nasz wspólny strach. telefoniczna obecność łagodząca ból. prawie jak ciepłe dłonie na moim bolącym brzuchu. śmierć podcina nogi. wszyscy w jednym momencie uświadamiają sobie, że ta jedna-jedyna osoba była tą, która potrafiła patrzeć z dystansem i która trzymała to wszystko razem. w domu dziwnie pusto. przyzwyczajenia wyciskają łzy z oczu. stukanie w grzejnikach (pewnie Dzia. rozpala w piecu), psy szczekające na podwórku sąsiada (pewnie Dzia. wraca do domu) i Ba. mówiąca: bo ja tak sobie siedzę przy tym stole i czekam na niego aż wróci. jednak nie.
zapominamy się wszyscy. nikt nie podejrzewał, ze brak odczuje się aż tak bardzo. bolesne zjednoczenie i zupełny niewstyd podczas płakania. rzeczy, o których wiemy, że i tak się zdarzą, zaskakują. pozbawiają oddechu. nie radzę sobie z brakiem. z dziwną pustką. z świadomością, ze od teraz wszyscy się kończymy. siedzimy u Ba.w pokoju i tak jak zawsze obsiadamy kanapę, krzesła, podłogę i meble. jesteśmy wszyscy i w ciszy patrzymy na ten pusty fotel. i to jest moment, kiedy dokładnie czujemy, że jesteśmy jednością. rozmawiamy dużo. wspominamy.
ciągle brakuje. nigdy sobie nie poradzimy osobno. wszyscy od najmłodszych lat jesteśmy uczeni tego współdzielenia i współprzeżywania. nadmiar zmusza nas do ucieczek, ale tak naprawdę wszystkim chodzi o jedno. o wspólność.
widzieć kogoś w niedzielne popołudnie i nigdy więcej już potem. dobrze sobie zapamiętać kilka słów i trzymać je tylko dla siebie. szanować obecność innych i cieszyć się z niej.
czas zamknąć jakiś rozdział. może zmienić środek przekazu. nie potrafię już tak wyrażać emocji jak kiedyś. każde słowo wydaje mi się nie pasować, zawierać za mało. może to wszystko jest chwilowe. trafi się paroma słowami i później - całe życie później - już nigdy nic.
za dużo widziałam i za dużo słyszałam. znowu czuję się staro. wielka przepaść. obiecujesz mi, że będziemy odwiedzać te wszystkie ważne osoby. cieszę się, bo mówisz dokładnie to, co podświadomie tak bardzo chciałam usłyszeć. w ciągu kilku dni mnóstwo pożegnań, życzyliśmy sobie nawzajem sił i więcej wiary. to cudowne uczucie, uświadamiać sobie, że tak naprawdę nigdy nie jest tak, że nie ma się nikogo. czasem tylko trzeba pozbyć się dumy i wrócić albo przestać uciekać.
zawsze będzie gdzie wrócić. tej jednej rzeczy nigdy nie zdołam się wyprzeć.
mając w pamięci tamtą pełną strachu noc, którą spędziłeś ze mną, chociaż ani trochę nie było tutaj żadnego materialnego dowodu obecności, uspokajam się powoli. jesteśmy w stanie przetrwać to wszystko, bo jesteśmy razem.

366. odchodzenie.

2011-11-07T23:44:00.001+01:00

kiedy do nieba już pójdziesz smutno zrobi się w domu

smutno.

365. kiedyś.

2011-10-19T18:09:00.003+02:00

kiedyś ucieknę, to już przesądzone. ucieknę, bo mnie nie trzymasz. bo się mnie nie trzyma wystarczająco mocno. nie bywam i nie jestem w miejscach, w których się mnie nie chce (chyba, że chodzi o cudze serca: stamtąd musiano wydrapywać mnie, pokazywać później ręce całe z krwi), nie mogę więc dłużej zostać.
kiedyś ucieknę, bo nie ma miejsca dla mnie, bo nie wiem, jakie miejsce mogłoby miejscem dla mnie być. czasem niewiedza jest lepsza, lecz w tym wypadku jest tylko kolejnym ciężarem ciągnącym w dół. spadam, łamię sobie wszystkie kości o to milczenie, o ten wieczny wrzask. jestem tylko zwiniętą pod kołdrą potrzebą samotności.
kiedyś ucieknę, bo coraz częściej przekonuję się, że ta cała dorosłość i odpowiedzialność to tylko samotne radzenie sobie z problemami. coraz większy wstyd, kiedy szlocha się w słuchawkę, bo się boi tak bardzo, że nie wie się co zrobić. każda próba posunięcia się do przodu jest tylko ruchem przewracającym ten domek z kart, każde nierozsądnie wypuszczone z ust słowo jest jak podmuch wiatru, który może wszystko zniszczyć.
(...)

364. zbieranie.

2011-10-04T20:31:00.003+02:00

kolekcjonerka siniaków:

obijam się (nie tylko) o powietrze

363. oparcie.

2011-09-12T19:17:00.001+02:00

jesteś moim jedynym.

362.***

2011-09-11T18:55:00.001+02:00

jestem na skraju

361. potrzeby.

2011-08-22T14:06:00.002+02:00

miało być morze ale wystarczyła wódka

morze wódki

360. go to sleep.

2011-08-19T00:44:00.003+02:00

nie potrafię mówić o uczuciach

potrafię o nich tylko płakać.

(przy tym)

359. nieporządek.

2011-08-14T18:29:00.004+02:00

ten cudowny moment, kiedy morze we mnie jest spokojne i łagodne, ten moment, kiedy spokojne morze we mnie lwem zaczyna być, tygrysem, kiedy tygrys się śmieje głosem klauna z koszmarów, kiedy koszmar znowu zaczyna jawą być:dostaję mejle. bzdury zupełne, spam, spam, spam. i następnie pisze do mnie p. podobieństw między m.a p. zauważamy milion, ta sama niepewność w słowach, ta sama historia w spacjach: zauważ, piszę, chociaż nie wiem po co pisać. (ignorowanie

moich: nie

moich: nic mi to już nie robi

moich: trzeba było zastanowić się trzy raz zanim się żegnaj powiedziało

moich: ty tchórzu

przychodzi mu z zadziwiającą łatwością)

ile można wyczytać spomiędzy spacji w banalnym: widziałem cię na offie. mój namiot stał w sektorze obok.

tchórzu.
nigdy nie widziałem szczęśliwszej kobiety od ciebie. nigdy nie widziałem ciebie szczęśliwszej niż przy nim. (tu się zgodzę)

a teraz żegnam.

temat następny:dziwne komentarze, których coraz częściej coraz więcej. zabawa w internetowego freuda niektórych wciąga za bardzo. doszukują się u mnie mentalności dwudziestopięciolatki, chorej chęci usamodzielnienia się, stabilizacji, mówią: kto w twoim wieku chce tego co ty? chce mi się śmiać, coraz bardziej, banda wariatów, idiotów, którym wydaje się, że tutaj wszystko można, bo tu jest bezpiecznie, bo tu nikt nie wie, nikt nie zna. banda wariatów, która mówi: inaczej cię zapamiętałem. zmieniłaś się, zmieniłaś. banda wariatów, która grozi, że pożałuję tego, co ludziom robię tamtym czy innym słowem, zdaniem, akapitem. że to nienormalne, niemoralne, nieprawidłowe być mną. że chcieliby poznać i że pewnie kłamię cały czas, okłamuję, bo to niemożliwe, żeby jedna osoba mogła w sobie pomieścić tyle zła, miłości, smutku, cierpienia, tęsknoty. banda idiotów, która jest chyba nieczuła, która nie wie, albo która myśli, że wie za dobrze i z pretensją w przecinkach spacjach kropkach pisze: a teraz, jeśli możesz, to wytłumacz mi dlaczego nie publikujesz moich komentarzy? odpowiedź jest prosta: bezsensowne dyskusje z ludźmi, którzy nie potrafią podpisać swoich wypowiedzi albo dyskusje sensowne z ludźmi, którzy trafiają w te intymniejsze punkty nie będą rozwijane w komentarzach pod postem.

zapraszam do pisania mejli do mnie. wszystko w profilu, polecam.

przede mną wiersze świetlickiego. lubimy się z tym panem niesamowicie, ja pytam, on mi odpowiada. ludzie na których można liczyć dostępni są tylko papierowo albo światłowodowo. rozwiązanie jest jedno, tak proste, że aż trudne: własne miejsce, własny kąt. nie wiem jak to zrobić, ale tylko tego mi potrzeba. moich własnych czterech ścian, bez ludzi, którzy zamiast wspierać, to dobijają coraz bardziej. bez budzenia się z dziwną chęcią ucieczki, przeciągania wszystkiego, byleby się nie spotkać przy jednym posiłku i nie usłyszeć, że wszystkie moje życiowe plany są warte tyle co nic, że życia sobie nie ułożę na kilku obietnicach, że za mało wiem, by móc mówić cokolwiek. to mój czas na popełnianie błędów i powinnam go wykorzystać jak najlepiej, gorzki śmiech, znowu zostawiłeś mi alkohol. tutaj, gdzie nikogo nie obchodzi moje rzeczywiste boli, gdzie problemów szuka się w najmniejszych rzeczach i i przynajmniej trzy razy dziennie przypomina się jak bardzo nic jestem warta, tutaj jestem sama. i to boli i dlatego boję się mieć dzieci. bo mogłabym w szale, w tych napadach codziennych, co ściskają za gardło, klatkę piersiową, przełyk, mówić tak źle, tak bardzo nie wierzyć. uspokajam się codziennie, dla Ciebie warto się tutaj starać, jedyna rzecz, której warto się trzymać.tak.

już dobrze, uspokój się, mała. nie bój się.

358. es muss sein.

2011-08-09T10:50:00.003+02:00

i to jest ten dziwny moment, kiedy czuję się trochę jak teresa z nieznośnej lekkości życia.

nie mogę o tym myśleć, bo tracę oddech, nie mogę tracić oddechu, kiedy jestem sama - tylko Ty wiesz jak mi pomóc. kilka dni, kiedy nie musieliśmy się martwić o nic innego niż spanie i jedzenie. czuję się teraz jakbym miała gdzieś jakąś dziurę, jestem jak bez ręki, nie chcę już tego łóżka, to teraz bez znaczenia: nawet sny mam o czekaniu.

Twoja koszula na mnie ciągle jeszcze pachnie Tobą. to wszystko, co mi powiedziałeś, słyszę jeszcze wyraźnie, wystarczy, że zamknę oczy. później przypominam sobie od czego się zaczęło i zaczynam tracić oddech. tak w kółko. nie mogę myśleć.

tylko z Tobą mogę. nie mam więcej złych przeczuć, wiem, co wiedzieć chciałam. moja intuicja jest suką. ale lepiej wiedzieć. tylko z Tobą mogę żyć, tylko przy Tobie czuję się coś warta. nie myśl, że mnie to nie obchodzi, to, że w domu tak jest, nie znaczy, że mnie też to nie obchodzi - sens tych słów jest jak zimna woda. kilkadziesiąt godzin później, kiedy trzymam mocno Twoje nadgarstki i nie chcę puścić, płaczę, bo wiem, że to jest strasznie pojebane i że tak długo, dłużej już nie można. i że nie mogę pozwolić Ci wyjść. że co ja właściwie mówię, nie dotykaj, dotykaj mnie, będę Cię dotykał, nie dotykaj...

to nie był dobry pomysł, przedwczesne zabawy w dorosłych. przyspieszanie pewnych procesów, przeżywanie rzeczy, których nazwy brzmiały tak cudownie obco, jak poezja. wyrzuciłam poezję z życia, została mi już tylko proza. dokładam czasem metafory, które mi później pokazują rogi, szczerzą zęby, mówią: łap mnie, bo pożałujesz. zabawy w dorosłych odbierają za dużo, to nieprawda co mówią: życie wcale nie jest później łatwiejsze, przejście z zabawy w rzeczywistość jest podwójnie bolesne i głębiej wbijają się te obrzędowe noże, obdzierając ze skóry pełnej złudzeń. nic mnie teraz nie chroni, zostało mi kilka miesięcy. wiem gdzie są drzwi i wiem co jest moje. kilka książek i płyt, zeszyty pełne atramentowych łez, które wylądują w pierwszym lepszym koszu, ubrania i buty, bez których doskonale bym sobie poradziła. od dzisiaj daję sobie rok na zdecydowanie kim chcę być. znaleźć w końcu jakiś punkt zaczepienia, który doprowadzi mnie do tego, czego pragnę najbardziej. własnego życia. samodzielności. wolności w takim zakresie, na jaki ja sama się zdecyduję, podejmując taką, a nie inną pracę. postaram się. powodów jest więcej. Ty wiesz o wszystkich, bo wiesz jak tutaj jest. i że wakacje to najgorsze, co może być, bo to właściwie nie są wakacje, to wpadanie w rutynę, stawianie murów, zobojętnianie na ludzi, których kocha się najbardziej, bo nie może się z nimi wytrzymać.

rok. dwanaście miesięcy. trzysta sześćdziesiąt pięć dni, które musimy przetrzymać. dni, które będą czekaniem. będziemy się starać. tak.

najczulsze gesty świata: ocieranie łez z twarzy, zakładanie mi piżamy, ratowanie życia.

357. nie byłam nigdy.

2011-07-29T20:50:00.002+02:00

niedobrze mi. wpadam w sidła własnych słów.

356. untitled.

2011-07-23T19:05:00.000+02:00

dzwonienie do mnie o trzeciej nad ranem z piątku na sobotę i mówienie kurwa, eta, jestem takim chujem. skurwiłem się, skurwiłem. spierdoliłem to wszystko niczego nie zmieni.

jest mi teraz przykro. ciągle mam przed oczami wyobrażenie nieprzytomnej s. leżącej na podłodze i pijanego m. dziwne, że później trafiam na ten klip, który boli mnie mnie w tym momencie niesamowicie bardzo. miało mnie to już nie obchodzić, bo byłam/jestem tym lekarstwem na najgorsze choroby, wyrzuca się mnie później albo odstawia na półkę. znowu jest źle i znowu ja mam leczyć, rozgrzeszać, głaskać po głowie i trzymać za rękę.

jest mi przykro, bo to już dawno temu przestało być spierdalaniem życia tylko sobie. wszystko, czego m. się dotknie, zaczyna się prędzej czy później spierdalać.

biedne dziecko, które będzie miało tak chujowego ojca. które ma tak chujowego, poprawiam się w myślach i znowu jest mi przykro.

(i można tak mocno nienawidzić, że aż myśleć trzeba było zabić się porządniej. )

355.been smoking too long.

2011-07-22T22:03:00.007+02:00

od kilku dni bezustannie pada. nie mam ochoty wychodzić z łóżka, rolety w dół, wymyślam historie do muzyki, która w zamyśle miała być tylko tłem, a znowu cichutko sącząc się z głośników postawionych na ziemi, przejmuje główną rolę. co za wstyd - myślę sobie, kiedy naga wchodzę pod kołdrę. co za wstyd, że nie pomożesz mi zmiąć pościeli tym razem (poprzednim też nie, palców nie starczy, by pokazać, ile tych razów), że znowu sama zapalę papierosa i nie będzie to papieros przed czy po; co za wstyd, bo to papieros zamiast. nie wyglądam dobrze. kawa w samotności smakuje najlepiej, więc ostatnimi czasy piję jej dużo. sińce pod oczami z niewyspania: nocą siedzę na parapecie i słucham wycia wiatru za oknem, uderzeń kropel deszczu, miasta, które chyba zaczęło mnie przerażać. poranki z kawą na balkonie (nawet kiedy pada, to stoję w drzwiach, nie ma mi kto mówić, że się przeziębię i że zimno) w twojej bluzie albo koszuli, z wyszczerbionym kubkiem z gwiezdnych wojen, który już dawno miałam wyrzucić, ale nie mogę, bokochanie, jesteś taka sentymentalna. jestem sentymentalna, jest mi zimno, brakuje mi pocałunków w szyję-bark-obojczyk na dzień dobry. stojąc w łazience przed lustrem dotykam się tak, jak dotykałeś mnie, twoja ulubiona linia mojego ciała. mój pieprzyk w zabawnym miejscu.pieg na nosie. moje ciało tęskni. wargi przygryzam, dłonie zaciskam. palce głodne dotykania, uda głodne siniaków, paznokcie chcę łamać na twoich plecach.

wchodzę naga pod kołdrę. telefon wyłączony, nie dzwonisz o tej porze. włączam film, to mój czas. podłe te dni, kiedy nie muszę gotować ci obiadu, prasować koszul, spodni, układać skarpetek, czekać na ciebie, podłe. czyż nie za dużo czekania już było między nami, dni tęsknoty, nieprzespanych nocy? jak połączyć nas już na zawsze? pierścionek na palcu ciemnowłosej aktorki, uśmiecha mnie ten widok, głodna ciebie jestem, głodna. to już filtr, gaszę, przychodzi mi na myśl fraza z jakiejś piosenki jak czują się popielniczki ciągle parzone? deszcze pada. film w zbyt ciemnych kolorach i o zbyt nudnej fabule, przełączam po chwili. jeden kanał, drugi, trzeci, czwarty. przypomina mi się głupia kłótnia: po co nam telewizor? wszystkie twoje argumenty były błędne, w tym pudełku nic nie ma. wyłączam. zimno samej mi, takiej rozebranej, pod kołdrą. brakuje Ciebie. przysuwam się bliżej krawędzi łóżka, nienawidzę spać pod ścianą. za duże te duże łóżka, kiedy śpi się w nich samemu. małżeńskie łoże. uśmiecham się kącikiem ust. pierścionek na palcu. nie wiem kiedy zasypiam.

śni mi się, że ktoś mnie dotyka. że ty. niedobór ciebie atakuje mi mózg, stąd te obrazy. dotykasz i jest mi tak nieprzyzwoicie i niesamowicie dobrze. cudowna rozkosz, ciepło rozlewające się na całe podbrzusze. ten moment, kiedy przez sen wykrzykuję Twoje imię.

pada deszcz. widzę przez okno. szarość wpada do pokoju. jednak nie sen. jednak jesteś. przyciągasz mnie do siebie, tak jak kiedyś, kiedy nielegalnie jeszcze, z przestrachem w oczach, hamując się, karmiliśmy się sobą w moim albo twoim łóżku, kiedy odległości między nami nie pozwalały w nocy spać, kiedy wszystko okazywało się trudniejsze, niż na początku zakładaliśmy. wróciłem wcześniej - całujesz mnie w policzek, a jak wtulam się ciebie tak, jak lubię najbardziej.

miesza mi się rzeczywistość rzeczywista z tą w mojej głowie. upajam, upijam się świadomością, że jeszcze kilka nocy i znów będziemy obok. tym razem spokojniej, mamy dużo rzeczy do zrobienia: gotowanie, czytanie, zdjęcia, filmy, zakupy, rozmawianie. więcej czasu. i to chyba będzie w końcu ten raz, kiedy będziesz przytulał, bo będzie bolało.

nie wiem, czy to widzisz, ale dla Ciebie warto się starać. nie robię już nic z tamtych rzeczy, staram się bardzo. zastanawiam się, czy kilka decyzji podjętych pod wpływem chwili może przynieść jakieś konsekwencje w przyszłości. jestem dziwnie spokojna, kiedy o tym myślę. jestem dziwnie spokojna, bo jakoś potrafię sobie wyobrazić, bo wierzę, że cokolwiek, że jeśli nawet jakimś cudem, to nie będzie tak źle i nie będzie najgorzej. że ja sobie poradzę, że dla wspólnych celów warto zrezygnować z kilku rzeczy takich tylko dla siebie. póki co obserwuję otoczenie, otoczenie jest chyba zadowolone z podjętych dzieścia i dziesiąt lat temu decyzji. chociaż nie, są wyjątki, o które się martwię. bo przerażają mnie jakieś tam podobieństwa. bo też kiedyś ucieknę. okazuje się, że rodzina, jakkolwiek złe nie byłby z nią relacje i jakkolwiek sama zła by nie była, to jest najpewniejszym, co mam. i że jeżeli już przestaje się liczyć nawet na siebie, to można na nią. i czasem warto docenić to całe dla twojego dobra, bo to najzwyklejsza w świecie troska, o której inni tylko marzą.

mam nowe plany. nie wiem, ile z nich uda wprowadzić mi się w życie. wiem, że będzie ciężko. dobrze chwilowo złapać oddech i wiedzieć na czym się stoi, chociaż w godzinach popołudniowych i późnowieczornych łapią mnie dziwne skurcze w okolicach klatki piersiowej, bardziej na lewo. to pewnie taka fizyczna oznaka niezagojenia jeszcze niefizycznych ran. czas mnie goni, nie mogę czekać z niektórymi rzeczami na odpowiednią chwilę, bo odpowiednie chwile mają to do siebie, że albo nie nadchodzą wcale albo w najmniej odpowiednim momencie. jeśli mówię, to tylko to, co chcę powiedzieć. nic mniej, nic więcej. kącikiem ust się uśmiecham, chociaż to wszystko przede mną to tylko mgła, tysiące kilometrów i jedyna pewna rzecz, której pewność dzieli się na dwa.

portishead w tle, postanawiam, że będziemy się przy tym kochać, kiedy przyjedziesz.

354. niespodzianka.

2011-07-17T22:12:00.003+02:00

nie mam czego wbijać w skórę:

paznokcie połamałam na Twoich plecach.

(jedyne ramiona, jedność, tylko Ty wiesz jak mnie dotykać. )

353. insomnia/2

2011-06-25T01:38:00.000+02:00

bardziej się chyba upodlić już nie można. najbardziej bolesna z myśli: jesteś suką, r a n i s z. i to kogoś, kto jest zupełnie niewinny, kogo spotkałaś przypadkiem i to w najdziwniejszym z możliwych momentów.

bardziej się chyba upodlić już nie można. wyrzucam z siebie ostatnie dwa miesiące, co ty do cholery dziewczyno ze sobą zrobiłaś? i myślę, że papieros rozwiązałby wszystkie problemy. włożyć do ust, odpalić, zaciągnąć się mocno, wciągnąć do płuc, umrzeć na chwilę.

albo na zawsze.

codziennie takie same noce. duszne, samotne, zupełnie niedowytrzymania. po co komu duże łóżka, kiedy zasypia się w nich samotnie, budzi się tylko z namiastką miłości w telefonie, dzień dobry, miłego dnia, z namiastką obecności, świadomości, że gdzieś tam też budzisz się sam.

zasypianie z świetlickim w jednym łóżku, setki wierszy umierania, myślę sobie: tak, to najgorsza z możliwych pozycji. przedzieleni światem. osobne łóżka, osobne stoły, przy których siedzi się rano, pijąc kawę. im głośniej się o tym mówi, tym większe pragnienie dotyku i czucia. chce mi się płakać z tęsknoty, kiedy głupio proszę przesuń ten monitor. jesteś tak blisko i tak daleko, skajp powinien mieć funkcję teleportu. wyrzucam po cichu z siebie wszystkie złości, powoli, bardzo powoli, cały żal. przeraża mnie nasza bezradność, powalająca na kolana bezsilność, nocami się o nas boję. że się już nie wyleczymy nigdy tak do końca, przypomina mi się Twoje fajnie byłoby mieć takich przyjaciół, kiedy mówiliśmy o którymś z odcinków how i met your mother. fajnie byłoby mieć. fajnie byłoby choć raz poczuć jak to jest. i znowu ta chęć wyrzucenia wszystkich zbędnych kilometrów, poskracania odległości, zmniejszenia polski, umieszczenia nas wszystkich w jednym mieście, żeby zawsze blisko i zawsze można było mieć z kim wyjść na wódkę.

kilka rozmów rozjaśnia mi sytuację, niedopowiedzenia, źle użyte słowa zamazały sens, obraz prawidłowy uległ zniekształceniu, bardzo dużo niedobrych słów, przez moment zazdrość zżerała mnie od środka, co za ulga, że to tylko moja wyobraźnia, co za ulga, pojęcia nie masz. zostaje wstyd, bo jak mogłam mówić tak źle, no jak? nie jestem w stanie się usprawiedliwić.

najgorsze momenty z możliwych: nie mogę myśleć o Tobie mój, nie mam żadnego prawa.

wiesz dobrze, że trudno będzie zaufać tak do końca. znowu. ale to wszystko chyba nas czegoś nauczyło. że trzeba rozmawiać. nawet jeśli chce się uciec i przeżywać wszystko po cichu, w samotności. nawet jeśli się wie, że jedno z nas nie zrozumie do końca (albo i ani trochę) tego, o czym mówi i co czuje drugie. lepiej nie obiecywać, tylko po cichu budować u siebie dla nas. miałeś rację, przecież żeby się starzeć razem, trzeba się starać osobno, jak na tym pikselu. jeszcze rok, dwa lata, czasem jesteśmy cholernie naiwni. mogłabym sobie wyobrazić nasze wspólne mieszkanie, życie, poranki i wieczory, ale nie chcę, nie mogę, nie potrafię: wyobraźnia za mała, albo to jakaś cholerna abstrakcja, świętość, niemożliwość.

jeśli sypiam, to sypiam źle. w rozmowach z a. więcej jest świetlickiego niż mnie, ciągle jestem zajęta boleniem, wracam, ale nie przychodzę do siebie tak łatwo. dawno nie czułam tego prawdziwego ciepła, czasem mógłbyś być na mnie zły, rozczuliłeś mnie tym swoim mówieniem mi ale mi się podobasz. tak, kochanie (nie mogę się doczekać szeptów na ucho), rozczulasz mnie zupełnie, roztapiasz. a. mówi: przyznaj się, jesteś szczęśliwa. trochę. szczęśliwieję powoli, dużo czasu minie zanim, jestem przesadnie ostrożna, nieufna, ale chwytam się pewności, to działa.

nie wiem co robić, nie mam pojęcia. w środku mnie małe wojny. nie jestem w stanie spojrzeć w lustro, brzydzę się sobą, nie rozumiem, jak mogę Ci się podobać, dwie cyferki na wadze przerażają niesamowicie, jak ja w ogóle tak, muszę, muszę to zmienić, pozbyć się tej piątki z przodu, pozbyć się wszystkiego, siebie, wyrzygać wnętrzności, zostawić samą skórę, kości. ł. pisze mi o samoakceptacji, o wnętrzu, o tym, że muszę to bardzo ciemno nasycone słowo, rozumiem, ale nie chcę przyjąć do wiadomości.

kolejny dzień pisania w środku nocy, źle: kolejna noc pisania. tym razem zasnąć do rana nie pozwala głupi sen, tak bardzo kojarzący sie z draw with me, tylko że ja nie miałam kredek, ołówków, pisaków. zobaczyłam Cię i nie mogłam się przytulić, bo między nami była gruba szklana ściana. wcześniej, wieczorem, piszę Ci sms'a, że powiem Ci o najbardziej przerażającej mnie rzeczy na świecie. i że będziesz mnie wtedy musiał mocno trzymać. tak, poczekam z tym aż przyjedziesz.

24-27.06, litry kawy za dnia, w nocy: bezsenność. szukam słów.

352. nie chcę innego mordercy.

2011-06-18T16:20:00.007+02:00

emocjonalne samobójstwo, wbiłam sobie Twój wzrok w brzuch jak nóż. z lewej na prawo, do góry przesuwam, za dużo złych filmów oglądam, usiadłeś i przez cały koncert nie odwróciłeś się ani razu. przerażająca świadomość, że siedziałeś kilka metrów ode mnie, kilka rzędów niżej, a ja nie mogłam Cię nawet dotknąć. najgłupsze z moich kłamstw: że zamknięte zielone pudełko z listami od Ciebie, zapalniczkami, niewypalonymi papierosami, mnóstwem biletów i już ledwo wyczuwalnym Twoim zapachem jest Zamknięte, że nie rusza mnie to już, nie boli. nie widziałam Cię od tylu dni, tyle złego pomiędzy ostatnim pocałunkiem na dowidzenia i tym Twoim spojrzeniem teraz, które doprowadziło mnie do płaczu. wiedziałam, że to wolne miejsce na koncert to kuszenie losu. zdawałam sobie doskonale sprawę z tego, że będzie bolało podwójnie, bo będziesz, a ja nie będę mogła myśleć o Tobie mój. miasto k. chyba nigdy nie przerażało mnie tak jak wtedy. bałam się, że spotkam Cię na ulicy i nie będę wiedziała co zrobić. każdy wysoki mężczyzna niewidziany z bliska blokował moje drogi oddechowe, najgorsza z możliwych śmierci: nie dość, że byłam tak bardzo głodna Ciebie, to mogłam się udusić z braku powietrza. właściwie trzymałam się całkiem nieźle, nie licząc tego momentu, w którym m. musiała mnie do siebie przytulić, bo mogłabym wypłakać całą siebie. potem ta głupia sprawa z płytą, nawet nie potrafię się cieszyć, wywołali mnie tam na środek, a ja myślałam tylko o tym, że na mnie patrzysz i że pewnie widzisz, że mam jeszcze mokrą od łez twarz, chciałam uciec.

najdziwniejsze powitanie na świecie: nie wiem, czy mogę Cię pocałować, rzucić Ci się na szyję, podać rękę, co ty tutaj robisz? znowu mam ochotę uciec i chwilę później faktycznie to robię. jeden papieros, drugi, trzeci, idę pożegnać się z m. i całą resztą, zapalam czwartego, przechodzę kilkadziesiąt metrów i słyszę za sobą czyjś oddech. zaczynają trząść mi się ręce. chwilę później przytulasz mnie do siebie i to już jest mój koniec. już mnie nie ma, chociaż to jest ta chwila, za którą tak tęskniłam, mam Twój zapach i Twoje ciepło na wyłączność. zaczynam trząść się cała, gdybyśmy po prostu mogli tak stać już do końca. wracasz po plecak, odprowadzasz mnie na dworzec, w międzyczasie, żeby zająć dłonie i usta, bo mogłabym zacząć mówić dużo, a to skończyłoby się płaczem, wypalam jeszcze dwa papierosy. odpowiadam półsłówkami, zimno, chociaż w środku krztuszę się emocjami. jestem tak bardzo nie w stanie, że nie potrafię logicznie myśleć. nie wiem, o której mam pociąg, nie wiem z którego peronu odjeżdża, nic, zupełnie. dotykam Twojej dłoni i to jest moja śmierć kliniczna, uwierz, to wszystko, co było później, przeżywała tylko moja poszarpana dusza, milion myśli, kochać się z Tobą, całować, nie, po prostu mnie trzymaj i nie puszczaj, wszystko jest za szybko, za wolno, idź już, nie idź jeszcze. zupełnie nie wiem co mam teraz zrobić i błąkający się uśmiech po moim ucieknijmy, mamy jakieś pieniądze. nie mam pojęcia, dlaczego cytuję akurat żulczyka, pociąg osobowy z katowic do lublińca odjeżdża... przytulam się do Ciebie mocniej i nim drzwi wagonu się zamkną, czuję dotyk Twoich ust na moich.

pociąg rusza, a ja już wiem wszystko. wiem, czego chcę, wiem, że do cholery, jesteś jedyną osobą, z którą chcę coś stworzyć i po raz pierwszy doświadczam tego okropnego uczucia, kiedy to Ty zostajesz na peronie, a ja odjeżdżam. przeklinam w myślach kilometry, odległość znowu jest najbardziej obrazowo ukazaną przeszkodą, dla mnie jedyną, cholerne pięćset kilometrów, Ma. dzwoni i pyta, czy byłeś, czy z Tobą rozmawiałam i kiedy słyszy, że tak, mówi, że mam nie płakać, jak ja mam przestać, kiedy jestem zupełnie rozpierdolona? nie wiem co teraz będzie, wracam późno do domu, udaje mi się zasnąć nad ranem. wcześniej jeszcze rozwiewam czyjeś złudzenia i plany względem mnie, nie mogę być kogoś innego, kiedy jestem tylko Twoja. mówię, że ciągle mi zależy i wtedy znika ten dziwny ciężar, przestaje mnie boleć tak w środku. nie oszukuję już nikogo.

to nie jest tylko głupia zabawa w zmienianie statusów na fejsbuku, to coś dużo większego. jeśli mam świadomość, że Ty i jeśli Ty masz świadomość, że ja, to mi wystarcza. nawet jeśli ma już być tylko gorzej, później przypomina mi się ten list marka do agnieszki i siedzę o czwartej nad ranem na łóżku, obejmując nogi rękami i jak mantrę powtarzam sobie w myślach gdyby mi ktoś powiedział, gdybym miał choć odrobinę gwarancji, że będę mógł być z tobą, choć przez rok, choć przez pół roku, a potem - śmierć, to bym pojechał do ciebie.

dzisiaj nadal nie wiem, co powinniśmy zrobić. bardziej przerażające było to, że byliśmy obok siebie i nie mogliśmy nic zrobić. nadal nie możemy.nadal mnie to przeraża.

351.that's not what heaven should be.

2011-06-02T23:14:00.003+02:00

wszyscy wokół odetchnęli z ulgą. przestało mnie to zjadać. jeszcze trochę i może będzie mnie można zacząć sklejać. nie wiem, jak długo leczą się złamane serca. nie wiem, ile z nich zostaje po wszystkim.

mam nadzieję przekonać się.

płaczę przy pati yang. bo mnie też to ruszyło, nie jestem taką suką, na jaką wyglądam. look what you're doing to me, i'm alone.

350. wandering star.

2011-05-30T22:02:00.004+02:00

po pierwsze: stłukłam dzisiaj rano lusterko. spadło z komody. siedem lat nieszczęścia.

po drugie: chyba już wiem, jak będzie. w wieku lat dwudziestu trzech okaże się, że mam depresję. wszystko z powodu uświadomienia sobie, że nigdy nie będę w stanie stworzyć normalnego związku. wyobrażam sobie te wszystkie kobiety i tych wszystkich mężczyzn, których spotkam do tego czasu i od których będę uciekać, kiedy wszystko będzie za bardzo i za mocno.

po trzecie: kilkanaście, kilkadziesiąt wersji roboczych, jest mi zimno i słono, kiedy to czytam. chciałabym mówić, ale nie wiem jak. w którą stronę. gdzie jesteś i dlaczego nie tutaj?

po czwarte: co zrobić, kiedy dzieją się rzeczy, których się nie planowało? dzieją się i przerażają trochę szybkością z jaką się dzieją? trochę mi tak tam w środku dziwnie, inaczej. boję się?

po piąte: miasto k. nocą z ludźmi, których się lubi, z Ł., który potrafi czytać mi w myślach, jest miastem, w którym czuję się lepiej niż gdziekolwiek.

po szóste: and the time that i will suffer less is when i never have to wake.

nic się ze mnie więcej nie wyciągnie, bo nic już tam w środku nie ma.

349. outside.

2011-05-12T19:24:00.000+02:00

348. wystarczanie.

2011-04-25T19:14:00.004+02:00

rozmawiam z m. opowiada mi, jak budzi się w nocy i dotyka śpiącej obok s.

kładzie dłoń na jej brzuchu i nie wierzy i umiera ze szczęścia i wiesz, łzy cisną mi się do oczu, bo okazuje się, że coś w życiu może wyjść. w głowie mu się nie mieści, że w s. jest jakaś część jego i część jej połączona w jedno. mówi, że w końcu ma po co żyć, że teraz to już wszystko inne jest bez znaczenia, bo ma motywację, to małe coś w jej brzuchu, że teraz warto się starać i zaciskać zęby, że to coś więcej niż tylko biologia, że to odpowiedzialność i miłość i magia i że sama zrozumiem to kiedyś.

nie mam ochoty tego słuchać, chociaż tak: cieszę się z jego szczęścia.

przypominam sobie tylko o czym sama marzę i o czym mówiłam Ci i co jest (było?) naszym wspólnym planem na przyszłość.

347. join the masquerade.

2011-04-17T22:41:00.003+02:00

i tak już wystarczająco mnie spierdoliłeś.

(wzruszam ramionami, a łzy nie mają nic wspólnego ze wzruszeniem)

346. nothing but heart.

2011-04-14T19:45:00.006+02:00

drogi p.

(kasuję)

(nie zasługujesz)

witam

(bardziej oficjalnie)

(zimno)

przykro mi

(z grzeczności - przykro)

ale nie będę mogła się z tobą spotkać

(nie chcę)

(przynajmniej ta sprawa została załatwiona jak należy. m. podsyła mi ostatni album low i myślę, że to jest odpowiednia muzyka w odpowiednim czasie. wykreślam z kalendarza majowy weekend, do koncertowej listy dodaję archive i tiersena, zmieniam wakacyjne plany, kupuję dwie książki, wieszam nad biurkiem nową listę to-do, nadal nie chcę z Tobą rozmawiać.)

345. i know you are but what am i?

2011-04-11T21:26:00.005+02:00

(kiedyś trzeba będzie wyjść z tej kryjówki, trzeba będzie wyjść poza bezpieczne formy muzyki i słów cudzych, nieważnych. trzeba będzie spojrzeć w lustro i zobaczyć w nim więcej niż tylko odbicie swojej twarzy, z mrugnięć, ruchu ust odczytać niewypowiedziane, w nerwowym wbijaniu paznokci w skórę zauważyć niezauważalne i w końcu wyrzucić to z siebie, obnażając i upokarzając się jeszcze bardziej)

344. hand me my leather.

2011-04-06T21:09:00.000+02:00

ostatnio nic. nadal płaczę w pociągach, na kartkach papieru wypisuję czarnym atramentem nowe ulubione słowo.

anhedonia.

343. porządki.

2011-04-01T16:54:00.012+02:00

11.01.2011

w pociągu dochodzę do dziwnych wniosków: jeśli nie można przeżyć z kimś zimy, to życia też nie.później przysiada się do mnie ktoś z kiedyś i proponuje wino, ochrzania, mówi coś o maturze, o wódce, znowu o winie i że mam się tak nie rozpierdalać.

wzruszam ramionami.

17.01.2011

budzę się rano i dziwi mnie zakrwawiona poduszka. mama z przerażeniem patrzy na moją zakrwawioną twarz. nic nie pamiętam. my baby shot me down. może o to chodzi.

26.01.2011

łapię się na tym, że jestem obok. spokojnie mogę o sobie powiedzieć i'm useless. i całkiem mi z tym dobrze, bezużyteczność pierwszym krokiem do odsunięcia się w cień, zniknięcia całkowitego. zobojętniałam. kilkanaście ostatnich dni sprawiło, że ramion wzruszenia opanowałam do perfekcji. coraz częściej myślę o śmierci zanim zasnę, bo to jest być może powrót i już nie ruszają mnie wyznania typu bo w tobie bardzo łatwo jest się zakochać. rzucam telefonem, nie odpisuję na smsy i odwracam się, by odejść jak najszybciej
coś złego się przyczepiło i nie wiem co to. mam to pod skórą, czuję jak się przemieszcza, czasem atakuje mi głowę, czasem serce

i boli

i nie przestaje.

28.01.2011

ostatnie dziesięć miesięcy było kłamstwem - największym i najpodlejszym. śpij dobrze.
(kasowanie smsów przychodzi niezwykle łatwo. gorzej z obrazkami w głowie: marmolada, sypialnia, samochód, dom i najważniejsze chyba:

drewniany stół. )

bardzo chcę wierzyć, że nie.

20.02.2011

ostatnio nie jestem w stanie. oglądam how i met your mother i w przerwach słucham radiohead. sobotni wieczór: powiedzmy, że całkiem miła impreza i patrzę na nich i zastanawiam się co ja tu robię. podsuwam kieliszek i wiem, że chyba muszę iść do domu, bo nie zniosę tego dłużej. w domu tylko gorzej: picie w samotności jest żałosne, kochanie, chyba to przeczuwałeś, stąd ta wódka. nie pamiętam co mówię jedynemu mężczyźnie, który mi został, ale rano wiedza, że znowu spierdoliłam, jest odczuwalna za bardzo i tak, racja, mam ochotę rzygać. ale. wcześniej. życiowa mądrość: nothing good happens after 2 a.m i robienie rzeczy, które z założenia są błędem, ale robienie ich tylko dlatego, żeby przekonać się, czy coś, co wygląda na błąd w rzeczywistości nim będzie.

noc z soboty na niedzielę. po drugiej w nocy. (to nic, że after 2 a.m trzeba iść prosto do łóżka. to nic)

cisza. żadnej muzyki.

przekonanie, że nic dobrego już się nie zdarzy.

22.02.2011

wracam. ale nie przyjdę do siebie tak łatwo. krztuszę się świetlickim

5.03.2011

za długo byłam rozpierdolona, rozpieprzona na milion małych kawałków.

składasz mnie z powodzeniem. mimo wszystko.

342. dziewczynka z plasteliny.

2011-03-06T23:24:00.001+01:00

jest trudniej niż myślałam.

341. wracanie.

2011-02-08T17:54:00.002+01:00

potrzebuję zapić miasto w. za bardzo wrocław przeraża, więc trzeba zapić, zabić, odczarować, zdjąć klątwę.

mam czas, chociaż zabójcza propozycja świetliki i wrocław zaczyna kusić.

340. silent treatment.

2011-02-05T16:10:00.002+01:00

339. heavy heart to carry.

2011-02-01T17:50:00.007+01:00

zawsze ta sama historia: myślisz, że sobie radzisz i nagle ktoś napierdala ci przeszłością po plecach

jak batem.

(w szkole)

można uciekać, ale nie wiadomo już w którą stronę:

albo biczują cię przeszłością albo ci teraźniejszość wpychają do ust, głębiej, w gardło, rzygaj nami,

mała.

(w pociągu)

umieram po cichu na niewymawiane, niewymawialne, niewymówione, niewysłowione, niewypowiedziane i niedopowiedziane

na drżenie rąk.

(cały dzień)

rozzimniłam się zimą, zlodowaciałam. minus dziesięć w okolicach klatki piersiowej.

338. la cocaina.

2011-01-30T21:52:00.003+01:00

trochę mi się pokomplikowało życie: zmarli się zjawiają w postaci niewysłanych listów, a ja jak tchórz uciekam jak najdalej.

niewysłowienie jest strachem podskórnym, paraliżującym. z braku słów uciekam w cudze historie, mniej bolesne, bo przecież nie moje.

(prawieżeniemoje)

się trzymam dwóch zdań, świadomości i jednego zdjęcia.

nie wiesz. nie wierz.

337. niedobrze mi.

2011-01-28T21:48:00.003+01:00

skasowałam. skasowałam. nie chcę. skasowałam. nie pisz więcej. to już zamknięta sprawa. wiem, co to za list. wiem dokładnie. nie chcę, zabierz to ode mnie. niedobrze. źle. najgorzej. zabierz. zamknięty rozdział życia. niech nie boli. idź już. wyłącz zabierz.

(sekundy, w których oddychać trudno było)

336. zamknąć drzwi.

2011-01-21T10:42:00.001+01:00

śnisz mi się po raz pierwszy od dawna i nie wiem co to znaczy:

tęsknisz czy może od teraz mój będziesz tylko w snach.

335. leather.

2011-01-18T15:56:00.007+01:00

oh god, could it be the weather?
oh god , why am I here?
if love isn't forever
and it's not the weather
hand me my leather...

mam w środku małego kota, nazwałam go Strach. chce wydostać się ze mnie, więc drapie: cała jestem w środku poraniona.

334. może, nie wiem.

2011-01-16T00:58:00.001+01:00

trzydzieści dziewięć minut po północy. nie wiem jak to robisz, ale właśnie tego potrzebowałam.

333. she's a mess.

2011-01-10T22:02:00.009+01:00

moje życie coraz bardziej zaczyna przypominać spierdolony scenariusz polskiej wersji skins z wódką w plastikowych butelkach, leżeniem na ulicy, huśtaniem się na mostach i przypadkowym seksem w pociągowej ubikacji. sama powoli zaczynam być zwracaną treścią którejś z książek żulczyka.

ładnie ci z wódką, mała, nie jesteśmy grzecznymi dziećmi, najprawdopodobniej już nie jesteśmy ani trochę, bo tyle zostało po tym, jak najpierw pozbyliśmy się słowa dzieci, chwilę później grzeczni, to był dokładnie ten moment, kiedy siedziałam z boku, udając bezskutecznie, że mnie nie ma, ty siedziałeś tuż obok, bliżej, niż powinno się siedzieć, stanowczo zbyt blisko, jak na kogoś, kto chwilę wcześniej całował na pożegnanie najpiękniejszą. najpierw przypadkowe dotknięcia, przysuń się bliżej - marzę i już. delikatnie wodziłeś palcami po tych skrawkach niezakrytej skóry, nagiej skóry, mojej skóry, a ja drżałam, ledwo oddychałam, ktoś zabrał całe powietrze, które w środku mnie zaczynało wilgotnieć. wiedziałam, że wszyscy patrzą, że znowu się kurwię publicznie, to pewnie feromony - powiedzą mądrzejsi, to pewnie jej genetycznie ukształtowany kurwizm - powiedzą znawcy tematu, to pewnie ty - pomyślę cicho, kiedy podnosisz mnie z podłogi i ciągniesz w stronę wyjścia. zimnej ściany, zimnej ściany, zimnej ściany szukam, a mam tylko nie mniej rozpalonego ciebie i zimne powietrze, które sprawia, że w końcu możesz mnie wziąć w ramiona. kiedy wkładasz mi rękę pod spódniczkę, twoje dłonie na moich biodrach, mam ochotę zatracić się w tej chwili, chcę, żebyś ty zatracił się we mnie. czuję, że mógłbyś i chcę tego jeszcze bardziej, kiedy twój język dotyka mojego ucha. stoję teraz sama na pustym placu i nie wiem, czy ty mi się śniłeś, czy to wszystko mi się śniło - czyjś dotyk czuję na pewno. jedno za włosy szarpnięcie i wiem, że dobre rzeczy mogą się już tylko śnić. biorą mnie sobie po kolei, boli czy nie, to bez różnicy, jest zimno, nie widać gwiazd, na prawo śmietniki - notuję szczegóły, zupełnie niepotrzebnie, wyczuwam w sobie obcość, cudze ciało, cudzy gniew. znowu przypominasz mi się ty i zastanawiam się, gdzie się podziałeś i w którym momencie cię zgubiłam - nie pamiętam, wiem tylko, że całowałbyś każdy siniak na moim ciele, wycałowałbyś mnie całą, przypominam sobie, powoli, spokojnie, wspomnienia są zamglone, nie wiem, czy są prawdziwe, gubię się, na myśl przychodzi mi, że może rozkładam nogi z własnej woli, że zaraz rzucą we mnie pieniądzem i będę miała za co żyć, żyć, żyć, życie. uczepiłam się tego słowa i kojarzy mi się kuchnia w środku nocy, kubek herbaty na drewnianym stole, później trzaśnięcie drzwiami i czyjś krzyk.

no tak, to ja krzyczę. i nie ma żadnej kuchni. nigdy nie było żadnej kuchni.

kiedyś się mówiło o cichych zaklęciach, które jakaś stara wiedźma szeptała nade mną. wpuściła mi jad do krwiobiegu, miałam być wyjątkiem niewyjątkowym, najgorszą możliwością, szeptała, że zawsze kuchnia będzie czyjaś, a ja będę tylko do pomiatania. do wycierania podłogi. szmata. że będą się mną dzielić, a ja nie będę miała siły zaprotestować, bo nie odczepię nie od niewyjątkowości.

budzę się nad ranem z tego dziwnego półsnu i czuję, że ktoś tu był. uwięziona w tym miejscu, mogłabym zacząć wrzeszczeć i obudzić wszystkich. za dużo czytam. myślę o śmierci coraz częściej, o złych chorobach, które niszczą i odbierają chęci, o mężczyznach mojego życia, układam ich sobie w różnych konfiguracjach, od najmłodszego do najstarszego, zauważam podobieństwa, mogę się założyć, że zupełnie nieprzypadkowe; myślę o lubieniu wszystkiego, które jednak być może wcale ani trochę nie jest formą niezdecydowania, o ryzykowaniu, magicznych cyferkach, jednym ruchem wyciągam kabel z wtyczki i komputer się wyłącza. mogłabym tak czasem siebie wyłączyć.

wszyscy odetchnęliby z ulgą.

332. misery business.

2011-01-10T16:40:00.005+01:00

zamiast szkoły poranek i popołudnie z P. zupełnie spontanicznie. to takie typowe, herbata z kroplami uspokajającymi, które całkowicie zabiły jej smak, papierosy na balkonie, od których kręciło się w głowie, coś czego brakowało, włącz mi paramore, idiotycznie depresyjne piosenki wymyślane na poczekaniu i grane na gitarze, pierdol życie, nucę do teraz, śpiewamy meds, znaczy: on śpiewa, ja mruczę pod nosem, popiskuję jak mały piesek, bo zupełnie nie wiem co i jak, czego by się tu złapać.

do teraz mam niesamowitą ochotę na lody z popcornem, cieszę się, że nie muszę mówić, że boli i zastanawiam się, czy jeszcze kiedyś polubię to dziwne miasto, do którego wczesnym rankiem nie pasuje kate bush, ale za to portishead idealnie.

cieszę się, że ktoś jeszcze ma ochotę wstać z łóżka, przyjść po mnie, zabrać ze sobą i uśmiechać na wiele sposobów.

331. z rozcierpliwienia albo rozcierpienia.

2011-01-09T18:55:00.005+01:00

dalej męczę tori i myślę, że możecie udławić się zawiłością.

powiązaniami, których doszukujecie się niepotrzebnie, bo chodzi tylko o mnie.

interpretacjami, które są bardzo nad, bo przecież chodzi tylko o mnie.

ja o mnie. tak jak wy o was. zawsze tak samo.

wyczuwam delikatne drżenie ziemi tuż pod moimi stopami, cicha, ledwo dostrzegalna zapowiedź wielkiej rewolucji. ktoś coś zrozumiał i się tym podzielił. uciekłam.

jestem tchórzem i możesz mnie tak nazywać, nie będę zaprzeczać. jestem tchórzem.

czy czujesz się lepiej?

nie.

z dzisiaj:

taka egoistyczna myśl, znaczyć coś. być czymś więcej niż tylko wspomnieniem kilku orgazmów, skojarzeniem z książką i piosenką. uświadamiam to sobie tak banalnie, stojąc nad przepaścią, tonąc w wodzie z braku powietrza, nieumiejętności pływania. nie można naiwnie wierzyć, że zawsze będzie dobrze, ale to wraca, naiwna wiara jak bumerang, wystarczy ręka wyciągająca na powierzchnię albo respirator.

uświadamiamy sobie jak bardzo nam zależy dokładnie wtedy, kiedy możemy stracić.

330. nie wiem o co mi chodzi.

2011-01-07T16:36:00.004+01:00

najbardziej potrzebuję kogoś, kto mnie wysłucha i rozwieje wszystkie wątpliwości, co pod skórą tkwią jak brud pod paznokciem - drażnią i wymagają natychmiastowego usunięcia.

głupie metafory.

wymaga się ode mnie dojrzałości i zrozumienia, a mnie drażni wynik cichego pociągowego podsumowania problemów moich i tych, o których opowiadają mi teraz rówieśnicy. zawsze muszę być o dwa kroki do przodu.

zawsze.

z trudem uśmiecham się tym udawanym uśmiechem, kiedy mówi mi się o podjętych decyzjach, które, może i racja, nie dotyczą bezpośrednio mnie, ale jakoś dotyczą. nie wiem czy bolą dlatego że znowu dowiaduję się o czymś ostatnia czy chodzi o samą treść decyzji. rozumiesz, prawda?

coś, ktoś, z tyłu głowy szepce, że stawianie wszystkiego na jedną kartę to najgorsza z możliwych decyzji. że to jak jechanie w daleką podróż bez mapy. zbyt ryzykowne.

a ty, mała, nie lubisz ryzykować.

kolejna drażniąca rzecz, ja nie wiem, czego ja chcę, ale wszyscy inni zapytani o to doskonale wiedzą, czego potrzebuję.

wszystko mi się zlewa w jedną całość. o ile całością możemy nazwać bezkształtną masę myśli i obrazów, filmów i dźwięków i czegośtamjeszcze, kogo to obchodzi.

329. podskórne niepewności.

2011-01-04T19:48:00.004+01:00

im bardziej na coś się czeka, tym dłużej tego nie ma. znowu wychodzą ze mnie strachy gdzieś z początków listopada, bo przecież.

to dziwne, ale wydaje mi się, że jeśli nagle okaże się, że mam coś bardzo naszego, to najpierw rozpłaczę się ze wzruszenia, dopiero później z przerażenia.

328. o tęsknocie mieszającej w głowie.

2011-01-02T19:39:00.000+01:00

cały czas czuję na sobie Twój dotyk.

327. podsumowań część pierwsza.

2010-12-28T22:12:00.003+01:00

styczeń
jeśli dobrze pamiętam, to wzruszanie ramion i jeszcze może tylko wzruszanie ramion.
kręć się świecie ze mną bardziej niż beze mnie.
luty
prośby o zbawienie, oglądanie przez kilkadziesiąt godzin tych samych filmów, żeby nic nie bolało
marzec
książkowe historie zdarzają się.

kwiecień
o zakochaniu i ryzykowaniu mogę mówić i uśmiechać się do słów.
maj
zalana nie wiem czym bardziej: tęsknotą czy czułością
czerwiec
wszystko takie ostatnie, a czas wyboru nigdy nie był moim ulubionym czasem.
lipiec
wizje alternatywnych światów.
sierpień
wspólne gotowanie, czytanie i budzenie się obok.
wrzesień
czerwcowe wybory okazały się słuszne, a wieści o śmierci nie zaskoczyły tak jak miały.
październik
bycie najbliżej.
listopad
strachy spod łóżka.
grudzień.
niedotrzymane obietnice.

326. there’s a heaven and there’s a star for you

2010-12-25T22:42:00.002+01:00

a święta nie były udane.

325. ostatnie tygodnie.

2010-12-13T20:26:00.008+01:00

co ja mogę powiedzieć? że rozumiem? nie rozumiem. że wiem? też nie, bo nie wiem.

zamilknę.

nie poruszę więcej tego tematu. i tamtego też nie.

może przestanie być mi przykro.

póki co:

mam miłe rozmowy. ciepło gdzieś w okolicach serca, tak, to z pewnością jest serce, rozmowy zupełnie o niczym a tak bardzo przecież o wszystkim. mam słuchanie muzyki bez słów, po co komu słowa.

po co komu jakiś nocny płacz, przecież nie uleczę na odległość

(z podszeptów w głowie - na bliskość też nie)

jestem cierpliwa, ciągle mi zależy, nie wiem czy kiedykolwiek przestanie. krzywdzę swoim postępowaniem, co za egoizm rozmawiać o tym kilka razy dziennie, brnąć w to dalej

(z rozmów nocnych, szeptów - coraz bliżej i bliżej)

kiedy wiem, że przestrzeń między moimi palcami znalazła już swoje wypełnienie.

(nie mów nic, tak wiem, popatrz sam, dzisiaj tylko przestrzeń, ale za kilkanaście nocy...)

i jeszcze:

po co komu słowa, nie mam słów wcale, mam za to złe oceny, polubiłam łóżko jeszcze bardziej i zdarza mi się płakać, nie wiem czy ze wstydu czy z tęsknoty, prosto do słuchawki, bezgłośnie, ale przecież mogę. spotkamy się któregoś tam dnia, będzie miło, chyba jesteśmy tacy sami, pójdziemy na kawę i naleśnika, po co komu słowa, nam są potrzebne, n a m, doceniasz brzmienie, tak dziwnie brzmi ono w moich ustach, to chyba od nadużywania tamtego drugiego Nam, tego właśnie, przez to większe N.

to coś znaczy, prawda?

później pojedziesz i być może już nigdy się nie zobaczymy, ale, nie bez obaw, nie powiem to nic, nie powiem za późno, będzie mi smutno, egoistko, egoistko, chcesz mieć kogoś, o kogo nie będziesz musiała walczyć, kogoś, kto będzie czytał Ci w myślach... stop.

(kilka tygodni temu, najpierw pusta kartka w zeszycie, teraz coś więcej i jeszcze bardziej nic, bo już mniejsza z tym, nie potrzebujemy albo wręcz przeciwnie, who cares? )

(błagam, nie mów i care, jeśli masz kłamać)

wzruszam ramionami, bo nie leczę z przeszłości, nie ma we mnie takiej opcji, już nawet jakoś, nie, czekaj, wcale nie chciałam tego powiedzieć, czasem myślę, że szukasz we mnie czegoś, czego nigdy we mnie nie było. zbiera się to we mnie od kilku miesięcy, uwierz, nie chcę być odskocznią, boli mnie od tego głowa, pierniki w piekarniku, wszyscy śmieją się, znowu nie o tym, wszystko leci mi z rąk a w pociągu przytula mnie obcy chłopak, tak zupełnie bez słów, pełne porozumienie, bo chyba oboje nie spaliśmy tej nocy, dostaję chusteczki i uśmiech na wiemżesięnigdyniezobaczymy, wystarcza mi to i rozwala jeszcze bardziej. rozpieprza. rozpierdala od środka. znowu czytam niebezpieczne książki i dopiero ekran telefonu pokazujący, że you have one message mnie uspokaja.

nie wiesz jak to jest. być zupełnym chaosem, rozpierdoleniem, kwintesencją nieogarnienia i poukładać się w momencie usłyszenia głosu Najukochańszej Osoby. mam złe dni, a On jest.

jest jedyną stałą w moim życiu, moim punktem zaczepienia, kołem ratunkowym i pasami bezpieczeństwa, chociaż czasem zachowuje się tak, jakby o tym nie wiedział.

(tutaj miało coś jeszcze być, ale wolę wyszeptać to prosto do ucha, brzmi wtedy lepiej i jest ważniejsze)

(na sam koniec:

chciałam zamknąć to wszystko, przekręcić klucz, wylać wszystkie zupy, zniknąć z tego całego świata tutaj, ale to jedyny świat, w którym lubię przebywać, więc pocotokomu. )

324. bez tytułu.

2010-12-01T06:49:00.002+01:00

zimno. za oknem jeszcze ciemno. spóźniam się na spóźniające się pociągi, niemożliwieję od środka.

albo zamarzam.

okazuje się, że wyciągnięcie telefonu z kieszeni i napisanie głupiego sms'a jest niewykonalne. albo zbyt trudne i dlatego niewykonalne. nie wiem.

(nie wiem - moja ulubiona odpowiedź.)
powoli odchodzę. jeden już nie ma mnie wcale, od drugiego nigdy się nie uwolnię.

chciałabym, żebyś przyjechał już, wiesz?
to całe życie jest o wiele bardziej skomplikowane niż mi się wydawało. poradzę sobie świetnie, tak mimo wszystko, bo ja zawsze sobie radzę świetnie.

ale.

jest mi trochę przykro. śnią mi się najgorsze scenariusze, te, o których staram się nie myśleć nigdy, ale które są przez to we mnie dwa razy mocniej.

więc: co u mnie?
u mnie nic. czytam dukaja. słucham tori. chodzę do szkoły. ponadto czekam i tęsknię.

coraz wcześniej chodzę spać.

323. plan.

2010-11-25T11:25:00.003+01:00

jesień nam się kończy. czy to już nieistotne?

322. meds.

2010-11-23T18:28:00.006+01:00

nawet kiedy mówię prawdę, to kłamię. chodzi o to, że nie zadowalam się opcjami pośrednimi. w grę wchodzą tylko dwie: wszystko i nic. nic w obliczu prawie wszystkiego lub prawie niczego wydaje się być najmniej bolesnym wyjściem.

jeśli mam później patrzeć, jak znajdujesz sobie kogoś lepszego, bardziej twojego, to wolę przestać patrzeć już teraz.

boję się rzeczy, które nie mają prawa mnie zabić, ale zrobią to podwójnie, bo prawda zaboli zamiast wyzwolić.

tak mi się tylko pomyślało. wiesz.

przypomniało.

321. this is fucked up.

2010-11-11T12:47:00.002+01:00

320. wszystko będzie dobrze.

2010-11-06T17:33:00.002+01:00

gdzie nie dotkniesz - boli. wszędzie boli.

chyba nigdy się tak nie bałam. paraliżujący strach. nie mogę się poruszyć. otworzyć oczu. ust.

głowa eksploduje od miliona i jednej odpowiedzi na co jeśli...? nic jeśli. zupełnie, zupełnie nic.

nie chce mi się myśleć.

wyłączcie mnie.

nie chcę żadnych jeśli.

319. your ghost.

2010-11-01T19:54:00.003+01:00

i to już tak ostatecznie:
nie bolisz mnie i mogę o Tobie pamiętać.

żadnej ochoty na wizyty na cmentarzach duchowych i materialnych, pogrzebałam albo może spaliłam i teraz czujesz, że jesteś jak wiatr.
wyziębiasz.

(a o tej piosence pan mi przypomniał. jak miło można przywołać niemiłe wspomnienia, pan nie wie.)

318. o postanowieniach niemych /niepłakanie.

2010-10-29T21:53:00.002+02:00

nie wiem już co jest gorsze:

czy te słowa ostre jak brzytwa

jak nóż prosto w serce

czy cisza na której można zawiesić siekierę

albo topór nienawiści lub/i niezrozumienia.

317. lewa strona literki m.

2010-10-22T21:32:00.002+02:00

ONA:

Wtulam się w koszulę, którą zabrałam z Twojego mieszkania. Nie chcę. Ale to jedyna namacalna rzecz, jaka pozostała mi po Tobie. Nie liczę książek i płyt z Twoimi inicjałami, bo one mi Tobą nie pachną. Na myśl mi nie przyszło, że w momencie otwierania drzwi stanę się nagle czyjaś. Twoja.

Tęsknię za Tobą. – piszę do Ciebie. Wbijam paznokcie w skórę. Idiotka. Nie powinnam tego pisać, okazywać słabości.

Tamten letni poranek pamiętam ze szczegółami. Wstałam z łóżka wcześniej niż zwykle. W łazience chlusnęłam wodą w twarz. Z lustra patrzyły na mnie moje własne, jeszcze bardziej brązowe i przerażone oczy, a półdługie rude włosy sterczały we wszystkie strony. W domu było cicho – wszyscy wyjechali, a ja zostałam sama. Nie wiem, kiedy pojawiła się ta myśl, która kazała spakować plecak i zamknąć za sobą drzwi. Dopiero w pociągu zaczęłam się zastanawiać, czy to co robię jest normalne. Wynik moich rozmyślań był przerażający – to nie było normalne. Ściskałam w dłoni kartkę papieru z adresem, który mógł być już nieaktualny. Jechałam do Ciebie, nie mając pojęcia, czy jesteś choć w połowie taki, jakim mi się wydawałeś. Z listów niewiele można się dowiedzieć o tym, co widać. Było przecież tylko o tych marzeniach z dna duszy, o tym czego nie widać. Bałam się, że mnie zawiedziesz. Że okażesz się zwyczajny.

Teraz wiem, że nie mogłam mylić się bardziej.

Osiedle było szare. Takie same, szare budynki ustawione w nie mającym końca szeregu. Nawet twarze ludzi były podobne. Już nie dziwiłam Ci się, że tak bardzo chciałeś opuścić to miejsce. Słowa powitania powtarzałam w myślach milion razy. Cześć. To ja. Jestem tutaj przy okazji, więc postanowiłam Cię odwiedzić. Po raz kolejny okazało się, że gotowe scenariusze nie są dla mnie.

Ósme piętro. Serce biło mi jak szalone, kiedy pukałam. Kiedy z głębi mieszkania usłyszałam kroki, w pierwszym odruchu chciałam uciec, zniknąć, znaleźć się w swoim domu. Pomyślałam nawet, że przecież listy mi wystarczają. Drzwi uchyliły się, a wszystkie myśli nagle uleciały ze mnie. Pozostała jedna. Wwiercająca się w mózg tak głęboko, że czułam ją każdą komórką.

Ty jesteś.

Nagle zatonęłam w Twoich objęciach, Twoje ręce w moich włosach i nagle wiem, że jestem w tym miejscu, w którym być powinnam. Odsuwasz mnie od siebie i mrużąc oczy mówisz, że zaoszczędziłam Ci drogi. Wskazujesz ręką na plecak w przedpokoju i już wiem.

Ja jestem.

Uwielbiam Twoje oczy. Uwielbiam ich zieleń – tak różną. Kiedy mówiłeś o mnie, były intensywnie zielone, jak soczysta trawa na łące, na którą mnie wtedy zabrałeś. Kiedy odjeżdżałam, zrobiły się takie blade i smutne. Mówiłeś, że jestem Twoim sensem. Nie kłamałeś. Twoje oczy zawsze mówią prawdę. Najbardziej podobały mi się, gdy się śmiałeś. Mrużyłeś je wtedy tak zabawnie, a ja spalałam się od intensywności tych złotych plamek, które brały się nie wiadomo skąd.

Wieczorem chodziliśmy po mieście G. Mówiłam, że jestem w nim zakochana. Wtedy nie wiedziałam, że nie tylko w nim.

Chodziliśmy bez butów, tak jak obiecałeś kiedyś. Kiedy siedzieliśmy na ławce, trzymając się za ręce, bałam się poruszyć. To wszystko było tak nierealne, tak idealne, że każdy zbędny gest mógłby wszystko popsuć.

Kiedy kilka godzin później wsiadałam do pociągu, nic nie mówiłeś. Wystarczył mi Twój wzrok. Tyle pięknych słów w jednym spojrzeniu, tyle deklaracji i pragnień.

Co teraz? – pytam się Twojej koszuli. Milczy.

Boję się, że przestałam myśleć.

Zrób coś.

ON:

Odszedłem od biurka i stanąłem przy oknie. Zamknąłem na chwilę oczy i wyobraziłem sobie ją stukającą w klawiaturę, przyglądającą się każdemu słowu. Dobrze wiedziałem, że żałowała swojej impulsywności, że ledwo kliknąwszy „wyślij”, zaczynała wbijać paznokcie w skórę do krwi.

Tęsknię za Tobą. Te trzy wyrazy nie dają mi spokoju. Ona za mną tęskni.

Nie chciałem nigdy dzielić losu bohaterów tych wszystkich smutnych książek, które tak lubię. Ale fakt, że Ona tęskni, wszystko zmienia. Pakuję plecak. Ona tęskni – tylko to się liczy. Trzy słowa nagle przewracają mój świat do góry nogami. Powinienem kupić jej kwiaty. Tylko nie żółte, nie znosi żółtych. Minuty ciągną się w nieskończoność. Przeglądam wydruki Jej listów. Ponadto Ty jesteś, a Ciebie nikt mi nie zabroni – pisze. Tak, wiem – to z Świetlickiego. Powinniśmy mu kiedyś podziękować, gdyby nie on, nas by nie było. Czasem w nocy śnią mi się koszmary. Żyję w świecie, w którym Jej nie ma. Pukam w każde drzwi, pytam o Nią, a ludzie przecząco kręcą głowami. Założę się, że w tym świecie nie ma także Świetlickiego.

Chciałbym już być z nią. Z fragmentów sklejam w myślach jej twarz. Brązowe oczy. Zadarty nos. Mówiła coś o jednym piegu na nosie. Mówiła: Nie zapomnij o nim.

Kiedy wtedy usłyszałem pukanie, całe to pakowanie torby wydało mi się rzeczą niepotrzebną. Wiedziałem, kto czeka na mnie za drzwiami. Otworzyłem.

Uderzył mnie zapach cynamonu, to te kolczyki, które nosiła w uszach zapewne. Moje ręce w jej włosach, jej ręce na mojej szyi. Wskazałem na stojący w przedpokoju plecak i powiedziałem, że zaoszczędziła mi drogi. Potem pamiętam tylko trzymanie się za ręce i do upadłego chodzenie po mieście G., które uwielbiałem. Było we mnie coś, co sprawiało, że kiedy patrzyłem na nią, na jej rude włosy, na pełne usta i ten zadarty nos z jednym piegiem, nie umiałem wykrztusić ani słowa, choć chciałem powiedzieć jej o tylu ważnych rzeczach.

Dopiero kiedy odjechała, znalazłem właściwie określenie. Przerażające i najpiękniejsze jednocześnie.

Obiecałem jej kiedyś miasto G. wieczorem, na boso. Ściągnęła sandały z rzemyków i zaczęła się śmiać. Tańczyła na rynku w tej swojej fioletowej sukience, a przechodzący ludzie pokazywali ją sobie palcami. Niektórym rozjaśniała się twarz na jej widok, mówili, że taka młodość ich zachwyca, że taką młodość to oni rozumieją. Inni kręcili głowami i wzdychali, mówili, że wariatka jakaś. Albo wiedźma. Ja myślałem: czarodziejka.

Kiedyś bałem się, że taka prawdziwa ona, a nie taka z listów dotąd znana, okaże się zwyczajna. Bałem się, że straci wiele z tej delikatności, która przebijała z każdego słowa, że ona tak naprawdę nie daje po sobie poznać, jak bardzo wrażliwa jest, tym samym udając kogoś innego. Żałuję, ze zawahałem się wtedy, że nie wsiadłem do pociągu i nie pojechałem za nią. Czas to nadrobić. Wyciągam z szafy plecak, pakuję się. Wychodząc na dwór stwierdzam, że przegapiłem moment, w którym tak bardzo się ochłodziło. Mając ją w pamięci, dla mnie ciągle świeciło słońce. Zawróciłem do domu, by zabrać koszulę. Nie ma jej. Nigdzie jej nie ma. Na dnie szafy znajduję małą karteczkę: Zabrałam ją sobie. Nie chcę zapomnieć. Zacząłem się śmiać. Bluza okazała się zbędna, bo na zewnątrz znowu zaczęło świecić słońce. Pół tysiąca kilometrów. Dwie przesiadki. Kilkanaście godzin jazdy. I jej twarz, znowu roześmiana, jej oczy.

Pociąg, w porównaniu do czasu, wlecze się nad wyraz wolno. Wskazówki pędzą jak oszalałe, a liczba kilometrów dzielących mnie od niej maleje w ledwo zauważalnym stopniu. Wkładam słuchawki w uszy i słyszę nagle:

I don't want to be your friend / I just want to be your lover /No matter how it ends.

Zyskuję pewność, że to co robię teraz, jest słuszne. Przeglądam jej listy, uśmiecham się na wspomnienie tych wszystkich nocnych rozmów, pisałem jej wtedy:

wiesz, mamy swoją własną samotność w sieci. Dobrze, że od nas będzie zależało jak się to wszystko skończy i czy skończy się w ogóle.

Jej odpowiedź była pełna nadziei:

Mamy szczęście, że ja nie jestem Nią, tylko jestem sobą. Mamy szczęście, że możemy wszystko i że nic prócz odległości nie dzieli nas i nie jest nam przeszkodą.

ONA:

To czyste wariactwo jest, wiesz? Pod nosem nucę, że to zaledwie kilka dni, a ja nie mieszczę łez, zagryzam wargi. Tęsknota mnie zalewa. Wolałabym się utopić, nie chcę tęsknić aż tak. Przypominam sobie, jak rozmawialiśmy o tym, że należymy do siebie duchowo. Prawdopodobnie kiedyś, w tamtym życiu, byliśmy ze sobą na tyle blisko, że nasze dusze na nowo odnalazły się teraz, by znów się połączyć. Pisałeś, że teraz już nic na nie rozłączy. Nie żałuję, że pojechałam do Ciebie. Czuję teraz niedosyt, chcę jeszcze więcej Twojej obecności, a tego nie mogę dostać. Bo tak naprawdę tylko to się liczy. Obecność. Bez niej nie można być. Jeśli jej nie ma, to nie ma żadnego my, są tylko nic nieznaczące wobec tych wszystkich drżeń słowa. Ważne jest dopasowanie duszy, ale moment, w którym splatają się dwie tak różne dłonie, nie powinien traktowany być zwyczajnie. Moja mała dłoń idealnie leżała w jego wielkiej dłoni. Było to idealne w swoim niedopasowaniu połączenie.

Powinnam już stąd iść. Ludzie dziwnie patrzą na mnie. Od kilku godzin siedzę na dworcu, mam nadzieję, że przyjedzie. Kolejny pociąg z miasta G. za kilkanaście minut. Zaczekam. Może przyjedzie.

A potem już tu nie wrócę.

Mogę się założyć, że gdybym teraz napiła się mleka, okazałoby się, że straciło ono smak.

Pociąg osobowy z…

Nie musiałam słuchać dalej. Wiedziałam.

Wjedzie na tor trzeci przy peronie piątym.

ON:

Mogłaby czekać. Scałowałbym z niej cały smutek, może by mi wybaczyła. Wybaczy mi. Musi.

Pociąg zwalnia. Wiem, że czeka. Inaczej serce nie chciałoby wylecieć mi z piersi. Każdy atom do niej tęskni, dotknąć jej znowu. Nie puszczać już. To naprawdę bez znaczenia, czy potem poniesiemy tego jakieś konsekwencje.

Zatrzymał się. Zakładam plecak na plecy i wyskakuję z pociągu. Kwiaty. Muszę kupić kwiaty. Tylko nie żółte.

Nagle w tłumie widzę rude włosy. Ona. Kwiaty, kto myślałby o kwiatach, kiedy Ona zaraz może odejść? Rozpycham się łokciami, jak mantrę powtarzam stój tam, gdzie stoisz.

Nie odchodź, już nie.

Wszystko Ci powiem, wszystko.

ONA:

Nie widzę go. Dlaczego serce tak szybko podskakuje? Intuicja każe się odwrócić. On. Zauważył mnie. Idzie w moją stronę. Nogi same pchają mnie do przodu biegnij, biegnij- woła każda część mnie.

Biegnij i mu powiedz. Powiedz mu, że już wiesz. Że zrozumiałaś.

ONI:

Nagle jesteśmy. Od nowa. Dłonie. Włosy. Dłonie we włosach. Szyja. Dłonie. Dłonie na szyi. Usta.Liczy się jedna tylko rzecz: jesteś.

Nigdy nie będziemy już musieli bać się o nasz świat.

Słowa, które za chwilę wypowiemy, będą tylko dopełnieniem gestów.

(12.01.2010, sprzedałam się po raz któryś z kolei. )

316. Ty jesteś mój tlen.

2010-10-18T15:58:00.003+02:00

nie można nacieszyć się sobą na zapas. na dłużej. na dowytrzymania.

damy radę, prawda? wyszeptane w ciemnościach i cała noc spędzona w Twoich objęciach.

spokojnie. dobrze. bezpiecznie.

sigur rós, ciepłe swetry, ciemno, zimno, herbata o smaku grzanego wina, Twój zapach.

jeszcze nigdy nikt nie zrobił dla mnie tylu wspaniałych rzeczy, powinieneś o tym wiedzieć.

315. najważniejsze.

2010-10-14T23:24:00.004+02:00

wiem czego chcę. i, do cholery, nie byłabym sobą, gdybym miała z tego zrezygnować tylko dlatego, że jakaś pieprzona siła wyższa postanowiła zrobić z mojego życia rozrywkę dla znudzonych starców, trudniących się dopierdalaniem lęków egzystencjalnych wedle uznania. nie obchodzi mnie, że znudziły się im wenezuelskie telenowele i postanowili zabawić się czymś bardziej namacalnym i podatnym.

plastycznym.

żenibykurwamnąimoimżyciem.

niektórzy poklepaliby mnie po plecach, w pakiecie słodko-wredny uśmiech, pocierp dla ludzkości.

chce mi się śmiać, wszystko dzieje się po coś, już widzę i wiem.

314. umiera na pusty peron.

2010-10-14T14:52:00.003+02:00

wzruszam ramionami. coraz częściej.

nie pamiętam jak smakujesz.

oddaliliśmy się od siebie o ponad sześćdziesiąt poranków popołudni wieczorów

spędzanych oddzielnie

to gorsze niż kilometry.

313. zapominam.

2010-10-10T19:40:00.003+02:00

ja nie wiem jak to powiedzieć

(zapominam jak się mówi)

nie spełniam

się

nie

nie spełniam wymagań

twoich moich ich

oczekiwań ani trochę

przykro

(nie jest mi?).

312. I can be cruel.

2010-09-30T20:54:00.002+02:00

I don't know why.

311. słabe strony.

2010-09-28T15:35:00.002+02:00

Mężczyźni mnie zgubią.

(gubią codziennie i nie chcą odnaleźć)

moi Mężczyźni.

310. walczą we mnie lwy, walczy zgraja psów.

2010-09-26T12:32:00.002+02:00

teraz nic już nie będzie takie samo - stwierdzam z żalem i zamykam kolejny zeszyt. wyrzucam z głowy ostatnią kropkę, która znaczy tyle, ile twoje ostatnie słowo.

wszystko.

okazuje się, że jednak mi zależy. cholernie. nieobecność uświadamia.

(w nawiasie powiem, że nowa brodka smakuje i pasuje idealnie)

309. rozwiewanie wątpliwości.

2010-09-22T21:55:00.002+02:00

chyba nie wychodzi nam to jeszcze tak dobrze. Twój śmiech rozładowuje to napięcie w środku.

nawet nie wiesz.

(niektórzy nie wierzą, niektórzy podwójnie. w nas. to miłe)

308. za drzwiami melancholia.

2010-09-22T21:33:00.004+02:00

lato się kończy. wszystko się kończy.

nie chciałam jesieni. tak, ja też. po raz pierwszy od dawna tęsknię za latem. dokładnie w tym momencie.

(sierpniowe poranki z wchodzeniem do łóżka, z byciem jednością. nigdy już nie będzie takiego lata)

jesień mnie zabija.

czytam o zachodzie słońca, o opadających liściach, mgle. pachnąca jabłkami pewność, że mnie zostawisz.

że to bycie jest już tylko babim latem, pajęczyną, która zniknie, rozpadnie się z powodu swojej kruchości.

emiliana torrini. orenda fink.patrick wolf. kings of convenience. stina nordenstam. ktoś wymyślił kiedyś ten jesienny soundtrack, który tak idealnie brzmi tylko teraz.

jestem spokojna. przygotowana na każdą najgorszą możliwość. na kopnięcie w brzuch i nieodbieranie telefonów.

marzenie na dziś: zaskocz mnie. chcę Twojej skóry, Ciebie obok, oddechu, bicia serca.

daty. odliczania.

zasypiania z myślą: jeszcze tylko trochę.

(zarzucisz mi, że myślę tylko o sobie. chcę, żebyś był szczęśliwy.)

307.taxi ride.

2010-09-22T20:51:00.005+02:00

zimny prysznic na obudzenie się wieczorem. żyj. włosy nieosuszone, krople wody spływają po odkrytych ramionach.

(można płakać i tak)

(spazmatyczny to szloch - trzęsę się z zimna)

ludzie mają to do siebie, że lubią się pojawiać tylko po to, by za chwilę zniknąć. przerabiałam to już milion razy. zaciskałam wtedy mocno zęby i na skórze wypisywałam nigdy więcej w uniwersalnym języku bólu.

mam szesnaście lat, a czuję się jakbym miała znacznie więcej. czuję się tak, jakbym wszystko już przeżyła, choć w dalszym ciągu jestem nieuzbrojona w nie-strach przed śmiercią.

(ludzie umierają, mała, a ty nic nie możesz z tym zrobić - nowa nauka).

a także:

pytają jak się czujesz i jedyne co chcą usłyszeć, to dobrze.

nie mogę zapomnieć, że tylko tak, że nigdy inaczej. bo nikt nie chce wysłuchiwać o strachu przed odpowiedzialnością, o tym, że marzy mi się szukanie ostatniej namacalnej rzeczy pozostałej po tamtej pokręconej Przyjaźni. coraz mniej rzeczy przez to ma sens. marzą się te poszukiwania, rozdrapywanie starych i ledwo co zagojonych ran.

(naprawdę wolałabym, żeby nie była to moja wina)

nikt nie chce słuchać o tym, czego najbardziej chcę się pozbyć.

nikt.

306. no chodź.

2010-09-21T21:19:00.002+02:00

tak sobie myślę o tych wszystkich rzeczach, których jeszcze nie zrobiliśmy, o wszystkich niewypitych kawach o poranku, wspólnie przygotowywanych kolacjach i wieczorach, kiedy jedno z nas czeka na drugiego.

o miejscach, w których nas jeszcze nie było.

o mieszkaniu naszym, wspólnym, o małych i większych kłótniach, o Twoim dotyku i smaku.

wymiętej pościeli i zasypianiu przed telewizorem.

budzeniu się przy Tobie.

jeszcze trochę. a ja nie mogę się Ciebie doczekać.

- przypomnij mi: jak to było z tym skanowaniem?

- ja jak powierzchnia skanująca, a Ty jak kartka. i na odwrót. Ty powierzchnia skanująca, ja kartka. ja na górze, Ty na dole. albo Ty na górze, a ja na dole. czasem tylko przedzieleni. świat(ł)em.

305. take it or leave it.

2010-09-20T16:51:00.002+02:00

powoli stajemy się dokładnie tymi ludźmi, którymi nigdy nie chcieliśmy być.

304. książka z drogą w tytule.

2010-09-11T21:06:00.002+02:00

czasem sama już nie wiem, co jest słuszne a co nie.

rzeczywistość przeraża bardzo, obnażając zęby w ten straszny sposób.

303. z celnością męcząc się słów.

2010-09-09T20:35:00.003+02:00

dziewczynko

rozpierdalasz życiorysy, a później dziwisz się, że zostajesz sama.

302. plastic-made dreams.

2010-09-05T15:12:00.003+02:00

mamy czego chcieliśmy mała mała malutka do pięt nie dorastasz a jednak ani ja ciebie ani ty mnie oj mała zupełnie ani trochę podoba ci się tak już zostanie nie zmienisz nie wyrwiesz się przykułaś się słowami ostrzegali co mówisz na to uważaj nic więcej nic zupełnie dostaniesz czego chciałaś masz proszę nie chodzi o nas nie chodzi o nią nie chodzi o niego zaplątałaś się

albo:

w snach rozmowy chaotyczne, nie dziękuję, budź mnie częściej, w środku nocy trzeźwo myślę, pozbywam się

różowych okularów

barier

niemożliwości.

mała. zwróć się tak kiedyś do mnie (to ci się rozpłaczę?).

301. z rozmyślań.

2010-08-28T13:20:00.006+02:00

chciałabym Ci wystarczać. tak idealnie. pasować do bioder, marzeń i Twojego Domu.

już zawsze. na zawsze. być.

300. trujące kwiaty.

2010-08-25T23:22:00.003+02:00

czwarta herbata. może piąta. wibruje w głowie głos, rozchodzą się po ciele słowa. dwa słowa. męczysz się.

obijając się o narządy wewnętrzne, rozpadają się. na pół, na pół, na pół. i dalej:

męczysz się. nie wytrzymujesz. oni ciebie nie chcą. czy chcieli kiedykolwiek? nie pamiętasz. nie jest miło, a bywa. uczucia wyczuwalne, na m. dochodzą rzeczowniki abstrakcyjne, różne takie.

sama nie wiesz.

zaciskam powieki.

nie męczę się. jak mantrę powtarzam. nie męczę się.

przestaje wibrować.

oddycham z ulgą. bo minęło. tylko że. z dnia na dzień: straszniej. ograniczeń coraz mniej, mniej, prawie wcale, a ja nie umiem płakać - tylko się uśmiecham tym złym uśmiechem, bo kiedyś będzie za późno i wtedy to już niktnic.

uspokój. się.

grożę każdym oddechem. szantażuję, przeczesując palcami włosy. przykro mi. nikt nic. mrużę oczy. błyskawice spod powiek. trzaskanie drzwiami - w głowie.

pożałujesz.

pożałuję.

299. wiedz, że.

2010-08-20T22:28:00.001+02:00

Nie, nie żartuję, bardzo tęsknię i czuję
że bez Ciebie umieram, powietrza mi brak.

298. exploding head.

2010-08-15T22:15:00.005+02:00

mówiłam ci o zamykaniu oczu, pamiętasz? że wtedy boli mniej, odrobinę mniej, bo wtedy jestem u siebie, ja tylko ja moja głowa głowa moja myśli, czarno przed oczami, poruszają się, gra światła na zamkniętych powiekach, przy otwieraniu oczu plamki przed oczami. biało.

wtedy boli mniej. jestem u siebie. widzę, jak siedzę na podłodze, z lampką wina, nie, z butelką, szlocham nad zdjęciami porozrzucanymi wokół. czy rozumiesz? tam, w głowie, to my się skończyliśmy, czarne scenariusze, cudowne czarne scenariusze, które gdyby spisać, byłyby najsmutniejszymi na świecie.

najczarniejszymi.

jestem w tym dobra, najlepsza. uśmiercam swoją rodzinę, Ciebie, siebie, uśmiercam swoją przyszłość, kota, którego nie mam i psa, którego mieć będę. uśmiercam każdą osobę, która miała zagrać epizod w moim życiu, ale została jeszcze na herbatę.

kawę.

kolację.

i najczęściej na śniadanie.

uśmiercam je w trakcie zbierania swoich rzeczy, rzucania zimnych, obojętnych spojrzeń - wbijam im wtedy nóż w samo serce albo może nie, nie, inaczej, wbijam im nóż w plecy. jeden, drugi, trzeci.

kto powiedział, że noże ze słów nie ranią śmiertelnie?

ostatniej nocy zrobiłam krok dalej. ożywiłam zmarłego. pozwoliłam mu niszczyć jego i moje życie tak, jak było nam pisane.

wyobraź sobie jesień. ponury czas, wzburzone morze zagłuszające przekleństwa wydobywające się z ust. butelki po winie, kto rzuci dalej, krew na rękach, dziki śmiech. wpadam w szał, wyciągam z torby jego papierosy, zniszczoną książkę. zapalniczka. zbyt szybkie ruchy, drżące dłonie, ogień. świetlicki daje trochę ciepła, ktoś krzyczy, wyrywa książkę, piasek, ciemno, krew.

uspokój się.

zauważam, że uodporniłam się na tamtą-konkretną-niecudowną-określoną przeszłość. koniec.

oddycham z ulgą.

ale.

jakaś część mnie chce, żeby ktoś mnie zniszczył. odciął mnie od życia, od kolorów, może zostawił mi tylko trochę czerwieni w butelce na dnie, choć czerwień niekonieczna, znam lepsze sposoby jeszcze z czasów niebycia, wyrzygiwania pamięci, z czasów bycia nieprzystosowanym, z najczarniejszych dni, kiedy muzyka, zła muzyka, pulsowała, płynęła w żyłach, dostawała się do mózgu, by tam robić tylko to, na co miała ochotę. najczęściej chodziło o te paznokcie w skórze i o spazmatyczny szloch, zawroty głowy, znowu wyrzygiwanie, uciekanie, wracanie, upuszczanie szklanek na podłogę i roztrzaskiwanie talerzy.

najczarniejsze scenariusze. zadręczam się. prawie nigdy nie zasypiam spokojnie. muszę być przygotowana na każdą możliwość. nie chcę, żeby życie zaskoczyło mnie czymś nieprzyjemnym, czasem jednak zastanawiam się, czy mogłyby zdarzyć się rzeczy gorsze od tych, których wspomienia prześladują mnie czasem - jeszcze. wiesz, takie historie niezakończone, z wielokropkami, urwane w połowie zdania, czasem nawet słowa, wpisy w pamiętniku, jakieś piosenki, które na myśl przychodzą nieproszone, myśli-zdjęcia, myśli-krótkie filmy, to jak czytanie książki to zamykanie oczu.

nic nie poradzisz.

przyzwyczaiłam się do myśli, że jestem pokaleczona. bardziej niż mniej. dziewczynka ze skłonnością do użalania się, ze zbyt słabą wolą, dziewczynka, którą spotykając na ulicy, minąłbyś obojętnie.

niektórzy z was mogli mnie już minąć, nawet nie przypuszczając. bo niby jak.

jestem duchową kaleką. nadwrażliwcem, chorym psychicznie człowiekiem, którego nie obchodzi głód czy cierpienie fizyczne, ale potrafi rozpłakać się na wspomnenie czyjegoś dotyku i smaku.

najpierw z żalu, że to wspomnienie, chwilę później ze szczęścia, bo jeszcze trochę i znowu dotyk będzie prawdziwy i smak.

zamykanie oczu. jeszcze raz i jeszcze raz. druga strona lustra. tu jest inaczej. prawe oko jest lewe. lewe prawe. nawet jeśli nie, to ciągle inaczej.

za zamkniętymi oczami jest inaczej. emocje jako substytut jedzenia, pieniędzy i czystej fizyczności. myśli nieposkramianie tylko w ciemnościach.

płacz w poduszkę na samą myśl, że kiedyś i tak zostanę sama. że Ciebie tu nie będzie.

że właściwie to jestem sama, bo Ciebie tu nie ma. fi-zy-czność.

za zamkniętymi oczami strachy prawdziwe stają się mniej prawdziwe, bo na wierzch wychodzą inne lęki.

lęki sercowe.

trudno przyznać się wtedy, że najbardziej to chce się żyć. trwać w szczęśliwościach codzienności, w szarościach codzienności oświetlanej przez słońce Twojego mruczenia do ucha, głosy szczebiocące niezrozumiałości, krew z krwi. najbardziej, z Tobą, gdzieś daleko, w naszym - obcym kraju mieście na rękach, w parku, w domu: szczebiot, dziecięce głosiki, mruczenie, sypialnia, drzwi na taras...

być przygotowanym na najgorsze. walczę z tym. zbyt często jeszcze łapię się na tym, że muszę szczypać się w rękę i doprowadzać do porządku, bo zapominam, że jesteś dla mnie.

znasz to. te napady szału, dziwną wściekłość, jadowite milczenie, to wszystko to zazdrość. i znowu najczarniejsze. dziwny odruch wtedy, najchętniej otworzyłabym szafę, jakieś ubrania, kosmetyki, później książka, może dwie, zeszyt pióro ucieknijmy stąd.

miejsca, w których nie byliśmy, już na nas czekają. nasze miejsca.

ucieknijmy stąd i zacznijmy wszystko od nowa.

Ty, tak właśnie Ty, bądź mi w skórze, na skórze codziennie bardziej. wiedziałeś, że można tak pragnąć? dziko, zachłannie, co chwilę zachłystywać się miłością, tym ciepłem, uświadamiać sobie kilka razy dziennie, że kilkaset kilometrów dzieli mnie od apogeum szczęścia, że kilometry to nic, bo są na świecie jedyne ramiona, w których czuję się bezpiecznie, że są jedyne usta, które tak pasują do moich, jedyne biodra, dłonie robiące dotykiem ze mną wszystko, wszystko - że jesteś Ty.

tak teraz sobie przypominam.

za zamkniętymi oczami bywa lepiej. huczą w głowie magiczne słowa, znowu myśli - obrazy, myśli - filmy, przekręcają się gdzieś, rozprzestrzeniają się po ciele, a każda kropla krwi, centymetr skóry

wszystko wszystko

woła Ciebie.

nie chcę już tamtych czasów. mojego życia przed Tobą. potrzebuję pewności, że Twoje ramiona już zawsze będą dla mnie. że nigdy nie przerazi Cię mój nocny prawiebezpowodu płacz.

Słońca mruczenie. Twoje.

coraz trudniej pisać. to męczy. pisanie o szczęściu jest trudne. na ustach tańczą dwa cudne słowa.

te wszystkie ważne rzeczy, o których nie mam odwagi Ci mówić, nie przywykłam jeszcze, ciągle się uczę, że radość jest prosta, że to szczęśliwe serce to moje serce, te wszystkie ważne rzeczy, tak, one są zamknięte w dwóch słowach. w jednym czasowniku. jestem tam ja, moje marzenia, wszystkie drżenia, łzy

wszystko wszystko.

dwa słowa. świadectwo. przypieczętowanie przynależności. cała moja nieodkryta jeszcze tak zupełnie kobiecość, cała ja, to wszystko jest Twoje.

uczę się zamykać oczy i widzieć tam tylko Ciebie, bez tych wszystkich zbędnych myśli.

uczę się i, tak, z zadowoleniem stwierdzam, że wychodzi mi to coraz lepiej.

297. no surprises.

2010-08-13T22:37:00.007+02:00

zaćpał się - myślę. i wyobrażam sobie, co mógłby wtedy myśleć:

jeśli to zrobię, zniknę, rozmyję się, wyparuję z poczuciem spełnienia. z rozpierdalającym od środka uczuciem szczęścia spowodowanym doprowadzeniem jakiejś sprawy do końca. nawet jeśli będzie to tylko moje życie.

(jestem pewna, że tak myślał. ja bym tak myślała)

zaćpał się - myślę i doskonale wiem, że tu nie chodzi tylko o to. że zrobił to tak, żeby nie było odwrotu. a jedynie pewność, że zrobił to dobrze.

reakcja mojego organizmu była gwałtowniejsza niż mojej głowy. niż mojego serca. w środku jestem zimna.

Byłaś na to przygotowana.

Byłam.

296. pod skórą.

2010-08-13T12:43:00.002+02:00

zastanawiam się: czy podjęte kilka miesięcy temu decyzje były słuszne?

może okazać się, że znowu wybrałam dla siebie najgorszą z możliwych dróg i że już za kilka tygodni będę żałować.

z drugiej strony: przecież lubię udowadniać, że daję sobie świetnie radę, kiedy inni już dawno spisali mnie na straty.

bo właśnie to to nic nowego.

cholera. do tej pory nie patrzyłam na to z tej strony. że to ja będę kimś zupełnie obcym. i że może może być naprawdę źle.

a na tchórzostwo i odwracanie się i odchodzenie to ja nie mam sił.

295. z braku słów.

2010-08-07T23:42:00.005+02:00

od poniedziałku. Ty. tylko dla mnie. w końcu właściwa osoba trzymająca za rękę. i tak po kolei:
w słońcu siedzenie, na ławce, przed dworcem.
w pociągu. (tęskniłam za Tobą - powiedziałam)
w domu już tylko pośpieszne pocałunki, mamy czas, pozbywanie się ubrań, jesteś, jestem.
jak dobrze.
później nie pamiętam.
chyba miasto L.
i na pewno miasto K. cudowni ludzie, cudowna atmosfera.
następnego dnia.
deszcz. papierosy. trochę piwa. dużo muzyki. dużo Nas. mnie i Ciebie. leżenie na trawie na The Horrors, Twoje dłonie na moich ramionach na Fenneszu. wcześniej jeszcze Toro y Moi, gdzieś na początku Kim Nowak.

cudowności.
padający deszcz tuż przed koncertem LV, w myślach tylko trujące kwiaty, proszę, proszę, proszę i później ciarki i jedna łza spływająca po policzku, której nikt nie zauważył.
poza tym:
stój dziewczyno, nie rozumiem, ostatni tydzień był cudowny, mieliśmy siebie cały czas, robimy zapiekankę, zdjęcia, zrób mi coś do jedzenia, zrób mi jakąś krzywdę, przecież wiesz, że nie zrobię Ci żadnej krzywdy, trzy lata, dzikość, nie jedź.

jest mi z Tobą tak cudownie. gdzieś w tle bang gang albo mogwai. późna noc. splecione ciała.

przyspieszone oddechy.

idź już.

i jeszcze: nad ranem wsuwanie się pod kołdrę i przytulanie do Ciebie.

cudowne pożegnanie.

(w środku płakałam za Tobą i umierałam z tęsknoty już w momencie robienia Ci kanapek.

rozumiesz?

wcześniej nie. bo wcześniej: now follow me slowly over the stars where we reach the sky.

pamiętasz?)

od jutra zaczynam ogarniać. póki co - tak, pasujesz do moich bioder.

294. jutro.

2010-08-01T17:43:00.002+02:00

Cieszę się, że już za kilka snów będziesz znów bliżej.

293. i don't even know what's going on.

2010-08-01T15:39:00.007+02:00

Nikogo w domu. Tylko ja. Kolejna herbata z cynamonem (pachnie jak święta) i archiwum sms.

Nie mam już siły ( po raz kolejny w moim życiu) zastanawiać się: dlaczego ja? Próbuję nie myśleć o alternatywnych światach, możliwościach z nimi związanych i różowej wacie cukrowej, którą można kupić tylko w wakacje.

Właściwie.

Próbuję nie myśleć.

Po kilku nieprzespanych nocach pod oczami zrobiły mi się cienie. Przysypiam w ciągu dnia, zasypiam w połowie zdania, usypia mnie szmer komputera... Kasuję smsy.

Jeden po drugim. Trochę smutno, bo w innym świecie to...

Wiesz, że.

Nie mogę sobie poradzić z tym, że ranię (choć możesz jeszcze tego nie odczuwać) i wydaje mi się, że to najważniejszy powód mojego zniknięcia.

292. there'll be one who will collect my soul.

2010-07-30T19:07:00.003+02:00

Ostatnia rzecz, której chcę, to ty tutaj - powiedziała, wskazując palcem na swoje serce.

Zostawiła go tam, z rękoma w kieszeniach i spuszczoną głową. Dlaczego - zastanawiała się - dlaczego tak jest, że oto kolejny Mężczyzna Mojego Życia przestanie nim być tylko dlatego, że ja już nie mogę być jego?

Odchodzenie dla czyjegoś dobra - największa głupota.

(nigdy więcej robienia porządków na dysku. otwierania plików o nazwie ubb. teraz wiem, że nie są to przypadkowe literki. znaczą coś. uwaga, bardzo boli. )

291. zrób coś.

2010-07-28T22:20:00.003+02:00

nienawidzę jej, rozumiesz? nienawidzę.

290. twoje oczy w mojej kieszeni.

2010-07-27T21:38:00.001+02:00

Ja chciałam wiedzieć o tych Twoich kobietach z przeszłości tylko troszeczkę. Odrobinę. Tylko to, że były, miały takie oczy, takie włosy, takie biografie i że przeszły do historii.
O tym, że przeszły bezpowrotnie do historii, chciałam wiedzieć przede wszystkim.

289. cisza i wiatr.

2010-07-26T23:18:00.004+02:00

zamykanie powiek. spokój. odpychanie myśli, spychanie ich w najodleglejsze zakamarki umysłu. dzisiaj zniknę. dziś mnie już nie będzie. wyłączę w sobie prąd i spadać będę, zapadać się w siebie.
powoli osiągam ten dziwny, dziwnie cudowny stan. harmonia. idealne połączenie wewnętrzne.
mnie ze mną.
żadnego wykrzykiwania, szlochu, wbijania paznokci. tylko zeszyt, linijki zapełnione zmieniającym się co chwilę charakterem pisma - ale ciągle tym samym, moim i palce poplamione atramentem. oddechy, jeden, drugi, po kolei, każdy szepce jedno: zrozumiałaś.
ulga.
żadnego alejestmniedwietrzymożecztery, nie, jestem jedna.
posklejana.

288. violently happy.

2010-07-26T00:33:00.001+02:00

chaos we mnie. nagły strach: jeśli Cię stracę, to przestanę istnieć. rozumiesz?
przestanę.
trzeba tylko wytrzymać najbliższy tydzień. później już tylko robienie zdjęć, wspólne gotowanie, spacery, leżenie na balkonie, smakowanie siebie.
i co tylko chcesz.

287. hey

2010-07-25T10:54:00.007+02:00

oszalałaś? nawet o tym nie myśl!
piosenka o przyjaźni.
nic nie widzę.
ona jest trochę taka jak ty.
zaspokajanie potrzeb.
bo ja właściwie się boję, że to się skończy.
co on ci takiego powiedział, że...?
to cudownie!
przez ciebie.
sama się nad tym zastanawiałam.
puder, puder. i zakład. cholera jasna.

(lubimy Kasię N., lubimy nie czuć nic, nie lubimy nie rozumieć. )

286. rozmowy.

2010-07-22T23:11:00.000+02:00

Czy w ogóle możliwe, by jeden człowiek całkowicie zrozumiał drugiego?
Załóżmy, że poświęcamy dużo czasu na poznanie kogoś, bardzo się staramy, ale czy w rezultacie udaje nam się zbliżyć do prawdziwej istoty tej osoby? W jakim stopniu? Czy naprawdę wiemy coś ważnego o tych, których, jak nam się wydaje, dobrze znamy?
Kronika ptaka nakręcacza, H. Murakami

285. exit music.

2010-07-20T22:02:00.002+02:00

to chyba jest ten koniec, przed którym ostrzegali. mówili, że nie można już tego powstrzymać i że będzie coraz gorzej. zimne płytki w łazience i gorąca skóra.
kończysz się.
kończę się.